تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 266

مساهمون:

ص٢٦٦
پايمال كرد ، فراوان است ودر كتب تاريخ نقل شده ، امّا ستمگران كه تصميم به انجام كارهاى زشت گرفته ، طغيان كرده ، وفساد براه انداختند ودر نتيجة خداوند بر آنان شلّاق عذاب را نواخت وآنها را به سبب كردار بدشان كيفر داد - روشن است كه هيچ كس نمىتواند خدا را از انجام كارى كه ارادهء آن را كرده است باز دارد - گروه فراوانى هستند . از جمله افرادى كه به بدبختى دچار شدند عبارتند از : 1 - زياد بن أبيه . نقل شده است كه زياد مردم را در مسجد كوفه جمع كرده ، دستور داد به علي ( ع ) دشنام دهند از وى بيزارى بجويند . أو قصد داشت بدين سان آنها را بيازمايد ، تا هر كس را كه تخلف ورزد به قتل رساند . هنگامى كه مردم در مسجد جمع بودند ، دربان زياد به ميان مردم آمد ؛ دستور داد همه مسجد را ترك كنند ، زيرا أمير زياد بن أبيه گرفتار شده بود . مىگويند در همان ساعت به بيمارى فلج دچار شد . 2 - عبد اللّه پسر زياد كه به بيمارى خوره دچار شد 3 - حجاج بن يوسف ثقفى كه شكمش پر از كرم گرديد ، وبراي آرام گرفتن كرمها مقعدش را داغ مىكردند ، بدين سان بود تا بهلاكت رسيد 4 و 5 - عمرو بن هبيرة وپسرش كه به بيمارى پيسى گرفتار شدند . 6 - خالد قسرّى كه تا حدّ توان كتك خورده وسپس زندانى شد ودر زندان از گرسنگى مرد . نامبردگان فوق افرادى بودند كه به بلا ، مبتلا شدند . امّا افرادى كه خداوند بر آنها كشندگانى را گماشت عبارتند از : 1 - عبيد اللّه زياد . 2 - مصعب بن زبير 3 - مختار أبى عبيده ثقفى 4 - يزيد بن مهلّب . سرگذشت مفصّل اين افراد در كتابهاى تاريخ نوشته شده است . طالب مىتواند به همان كتابها مراجعه كند .