( 6668 - 6647 )
مطلب يازدهم امام ( ع ) هشدارى است بر ترسناكترين أموري كه بايد از آن بر حذر بود
تا بتوان از آن در أمان بود وآن ؛ جمع ميان پيروى از هوا وهوس وآرزوى دراز است وهمين سخن را امام ( ع ) در جاى ديگر با ذكر دليل اين دو بيان مىفرمايد كه ما معنى اين قسمت را نيز به آن جا واگذار مىكنيم ودر اين جا كافى است كه به يك مطلب اشاره شود كه امام ( ع ) پس از توجه دادن به رفتن از اين جهان ودستور برداشتن توشهء سفر ، امر به حذر كردن از اين دو فرموده است ، زيرا اجتماع اين دو صفت وسيلهء دور شدن از آخرت است ، كه اين خود موجب عدم آمادگى براي سفر وبرنگرفتن توشهء آخرت مىشود . پس انسانها را از اين دو بر حذر داشته است تا از آنها دورى كنند وبا دورى كردن از آنها توجّه به برداشتن توشهء سفر وآمادگى براي رفتن از جهان دنيا حاصل شود . با اين دليل ، امام ( ع ) پس از بر حذر داشتن از آن دو دستور توشه گرفتن را صادر فرموده است .
« من الدنيا . . . » در اين عبارت : « از دنيا در دنيا » نوعي لطف وزيبايى نهفته است . وآن اين است : توشهاى كه انسان را به مقام قرب الهى مىرساند ، يا علم است ويا عمل ، وهر دو از دنيا به دست مىآيد ، چرا ؟ زيرا بدون شك ، عمل حركات وسكناتى است كه با هيأتهاى ويژهاى با همين بدن مادّى صورت مىپذيرد وتمام اينها از دنيا ودر دنيا حاصل مىشود وامّا اين كه علم از دنياست ، به واسطهء اين است كه استكمال آن نيز منوط به همين بدن است كه يا از طريق حواسّ ظاهري ( حواس پنجگانه ) وباطني ( خيال ، واهمه و . . . ) ويا به واسطهء توجّه عقل به موارد اشتراك واختلاف أمور محسوس به دست مىآيد .
پر واضح است كه اينها نيز از أمور دنيوي است ودر همين دنيا حاصل مىشود .
در بيان اين عبارت : ما تحرزون أنفسكم به غدا امام ( ع ) اشاره فرموده است به اين كه هر گونه توشهاى كه انسان به آن وسيله خود را آمادهء وصول به جوار رحمت الهى كند باعث كاهش عذاب أو مىشود ودر روز قيامت كه حتّى أموال وأولاد به درد