نامهء امام حسين عليه السّلام به سران شيعهء بصره
امام حسين عليه السّلام نامهاى براى بزرگان شيعهء بصره نوشت و به وسيلهء غلامش به نام سليمان بن رزين كه به كنيهء ابو رزين خوانده مىشد « 1 » به سوى آنها فرستاد . امام عليه السّلام در آن نامه آنها را به يارى و اطاعت دعوت كرده بود ، دو نفر از آنان عبارت بودند از : يزيد بن مسعود نهشلى و منذر بن جارود عبدى .
سخنرانى يزيد بن مسعود در بصره ، و پاسخ قوم به او
يزيد به مسعود ، قبيلههاى تميم و حنظله و سعد را فراخواند ، وقتى اجتماع كردند ، گفت :
« اى بنى تميم ! موقعيّت و مقام مرا در ميان خودتان چگونه مىنگريد ؟ » آنها گفتند : « بهبه ! سوگند به خدا تو همانند ستون فقرات ، و رئيس افتخارات ما مىباشى ، در مركز شرافت فرود آمدهاى ، و از ما پيشى گرفتهاى . » يزيد بن مسعود گفت : « هدفم از جمع كردن شما اين بود كه مىخواهم با شما مشورت كنم ، و براى وصول به هدف از شما كمك بخواهم . »
هامش
( 1 ) . چنان كه ذكر خواهد شد ، سليمان نامهء امام ( ع ) را به بصره آورد و به سران بصره ارائه داد ، يكى از آن سران ، « منذر به جارود » بود ، منذر از ترس جان خود ، به گمان اينكه شايد جاسوس ابن زياد باشد ، او را ( در همان شبى كه ابن زياد ، صبح آن عازم كوفه شد ) نزد ابن زياد آورد ، ابن زياد نامهء امام حسين ( ع ) را خواند ، سپس همان دم به جلّادانش دستور داد گردن سليمان را زدند ، و سپس پيكر مطهّرش را به دار آويختند ، و او به اين ترتيب به شهادت رسيد . ( اقتباس از بحار ، ج 44 ، ص 239 و 340 ) ( مترجم ) .