را فاش نمودند .
146 - باب تحريم اهانت به مؤمن و خوار داشتن او
1 - « 1 » امام باقر ( ع ) فرمود : چون پيغمبر ( ص ) را به معراج بردند ، عرض كرد پروردگارا رتبه و منزلت مؤمن در پيش تو چگونه است ؟ فرمود : اى محمد ، هر كه به يكى از دوستان من اهانت كند ، آشكارا به جنگ من برخاسته و من به يارى دوستانم از همه شتابانترم .
2 - « 2 » معلّى بن خنيس گويد : از امام صادق ( ع ) شنيدم كه مىفرمود : خداوند تبارك و تعالى فرمايد : هر كه به يكى از دوستان من اهانت نمايد در جنگ با من كمين كرده است ، و من با سرعت تمام دوستانم را يارى مىكنم .
3 - « 3 » امام صادق ( ع ) فرموده است كه پيغمبر ( ص ) فرمود : خداى عز و جل فرموده است : هر كه به يكى از دوستان من اهانت كند محققا در جنگ با من كمين كرده است .
4 - « 4 » امام صادق ( ع ) از پدرانش نقل مىكند : كه پيغمبر ( ص ) در حديث مناهى فرموده است : هر كه به فقير مسلمانى بىاعتنايى كند ، به حقوق الهى بىاعتنايى كرده و خداوند روز قيامت به او بىاعتنايى مىكند ، مگر اين كه توبه كرده باشد .
5 - « 5 » پيغمبر ( ص ) فرمود : هر كه به فقير مسلمانى اكرام كند ، روز قيامت خداوند از او راضى خواهد بود . آگاه باشيد هر كه برادر مسلمانش را اكرام كند خداى عز و جل او را گرامى مىدارد .
هامش
( 1 ) ( باب 146 : ) اصول كافى ، ص 471 . ( باب من اذى المسلمين )
( 2 ) اصول كافى ، ص 170 .
( 3 ) اصول كافى ، ص 470 .
( 4 ) من لا يحضره الفقيه ، ج 2 ، ص 197 .
( 5 ) من لا يحضره الفقيه ، ج 2 ، ص 197 .