همكيش خود قهر كند و بيش از سه روز از وى دورى گزيند ، و هر كدام از آنان كه براى آشتى پيش قدم باشد در رفتن به بهشت مقدمتر است .
12 - « 12 » ابو ذر گويد كه پيغمبر ( ص ) در نصيحتى به او فرمود : اى ابا ذر ، از جدايى و قهر با برادر دينى خود بپرهيز ، زيرا هيچ عملى با قهر پذيرفته نيست . اى ابا ذر ، من ترا از جدايى منع مىكنم و اگر ناچار شدى ، نبايد جدايىات سه روز كامل باشد پس هر كه در خلال سه روز جدايى از برادرش بميرد ، آتش براى او سزاوارتر است .
145 - باب تحريم آزار رساندن به مؤمن
1 - « 1 » هشام بن سالم گويد : از امام صادق ( ع ) شنيدم كه مىفرمود : خداى عزّ و جل فرمايد : آن كه بندهء مؤمن مرا بيازارد به من اعلان جنگ دهد . و هر كه بندهء مؤمن مرا اكرام نمايد از خشم و غضب من آسوده خاطر باشد .
2 - « 2 » مفضّل بن عمر گويد كه امام صادق ( ع ) فرمود : چون روز قيامت شود ، منادى از جانب خدا فرياد زند ، آنان كه از دوستان من روگردانده بودند كجايند ؟
گروهى بر مىخيزند كه رخسارشان گوشت ندارد ، پس گفته شود ، اينها كسانى هستند كه به مؤمنين آزار رسانده ، و با آنان دشمنى كرده و عناد ورزيدهاند و در امور دينى آنها را با تندى سرزنش كردند ، سپس دستور داده شود كه آنها را به دوزخ ببرند .
3 - « 3 » روايت فوق با سند ديگر چنين بيان شده : به خدا سوگند اينها كسانى بودند كه در گفتارشان با مؤمنين يكى بوده ولى حقوق آنان را منع كردند ، و اسرار مؤمنين
هامش
( 12 ) مجالس شيخ صدوق ، ص 241 .
( 1 ) ( باب 145 : ) اصول كافى ، ص 470 .
( 2 ) اصول كافى ، ص 470 .
( 3 ) عقاب الاعمال ، ص 32 .