140 - باب تحريم دروغ ، بزرگ و كوچك ، شوخى و جدى و غيره
1 - « 1 » امام باقر ( ع ) فرمود كه پدرم على بن الحسين ( ع ) به فرزندانش مىفرمود : از دروغ گفتن بپرهيزيد ، چه بزرگ و چه كوچك ، شوخى و يا جدّى باشد ، زيرا شخص وقتى كه در چيز كوچك دروغ بگويد به بزرگش نيز جرأت پيدا مىكند ، مگر نمىدانيد كه پيغمبر ( ص ) فرمود : بندهء خدا همواره راست گويد تا خداوند او را راستگو نويسد و پيوسته دروغ بگويد تا پروردگار او را دروغگو نويسد .
2 - « 2 » على ( ع ) فرمود : هيچ بندهاى طعم ايمان را نچشد مگر اين كه دروغ را ترك كند چه شوخى باشد و چه جدّى .
3 - « 3 » على ( ع ) فرمود : دروغ چه شوخى باشد چه جدى شايسته نيست و سزاوار نيست كه يكى از شما به بچهاش وعدهاى بدهد كه بعدا بدان وفا نمىكند . زيرا دروغ به فساد مىكشاند ، و فساد به سوى آتش ، و مادامى كه يكى از شما دروغ گويد ، تا بگويند دروغ گفت و معصيت كرد ، و مادامى كه يكى از شما دروغ گويد تا به اندازهء سر سوزن جاى راستگويى نماند ، « در اين صورت » در نزد خداوند هم كذّاب ناميده مىشود .
4 - « 4 » ابو ذر گويد : كه پيغمبر ( ص ) در مقام نصيحت به او فرمودند : اى ابا ذر ، هر كه بر زبان و عورتش تسلط داشته باشد ، وارد بهشت شود ، عرض كردم يا
هامش
( 1 ) ( باب 140 ) : اصول كافى ، ص 465 .
( 2 ) اصول كافى ، ص 466 ، محاسن برقى ، ص 118 .
( 3 ) مجالس شيخ صدوق ، ص 252 .
( 4 ) مجالس شيخ صدوق ، ص 340 .