3 . سياستهاى آمريكا در خليج فارس
ايالات متحدهء آمريكا پس از ورود به خليج فارس ، بر مبناى ديدگاههاى استراتژيستها و طراحان سياست خارجى خود ، چند سياست امنيتى مشخص و استراتژى اعلام شدهء زير را نسبت به كشورهاى حاشيهء اين منطقه در پيش گرفته است .
1 - 3 . سياست امنيت دوستونى :
اين سياست از سوى نيكسون - رئيس جمهور وقت آمريكا - اعلام گرديد و مطابق آن تأمين امنيت خليج فارس بر دو ستون نيرومند يعنى ايران و عربستان سعودى مبتنى گرديد .
ايران به سبب داشتن ارتشى نيرومند و برخوردارى از ساحلى طولانى در خليج فارس عهده دار نقش نظامى گرديد و عربستان سعودى با بهرهمندى از ثروت هنگفت حاصل از در آمدهاى نفتى ، تأمين منابع مالى سياست امنيتى مورد نظر آمريكا را عهده دار گشت « 1 » .
2 - 3 . استراتژى ايجاد نيروهاى واكنش سريع :
با سقوط شاه و از ميان رفتن يكى از قدرتمندترين هم پيمانان آمريكا در خليج فارس ، اين كشور در صدد بر آمد تا با تشكيل نيروى موسوم به واكنش سريع ، زمينهء مداخلهء مستقيم نيروهاى نظامى در خليج فارس ، آن هم در كوتاهترين زمان ممكن ، فراهم سازد . تهاجم شوروى در سال 1979 م ، به افغانستان - انگيزههاى دولتمردان ايالات متّحده را براى تشكيل چنين نيرويى كه ايدهء آن از سالها پيش ( 1958 ) مطرح شده بود - ، چندين برابر كرد « 2 » .
هدف نيروهاى واكنش سريع در وهلهء نخست محافظت از منافع حياتى آمريكا در خليج فارس و جنوب غرب آسيا و عمدتاً محافظت از نفت منطقه بود . آمريكاييها كه پس از پيروزى انقلاب اسلامى و نفوذ آن در ميان ملتهاى مسلمان ، منافع خود در خليج فارس را در معرض خطر مىديدند ، براى جلوگيرى از محروميّت كشورهاى پيشرفتهء صنعتى از منابع انرژى خليج و نيز جلوگيرى از ورشكستگى متحدان آمريكا و اقتصاد جهانى ، لازم ديدند كه از نيروهاى نظامى استفاده كنند « 3 » .
هامش
( 1 ) . سياست امنيتى آمريكا در خليج فارس ، ص 32 .
( 2 ) . براى آگاهى بيشتر ر . ك . علايق و استراتژى ابر قدرتها در خليج فارس ، ميرحسن اسدى ، مركز چاپ و انتشارات دانشگاه شهيد بهشتى ، تهران ، 1371 ، ص 91 - 107 .
( 3 ) . ر . ك . همان .