( 1 )
زهر دادن به امام
امام عليه السلام از ويژگيهاى مهمى برخوردار بود ، مردم از علم ، فقه و عبادت آن حضرت با اعجاب سخن مىگفتند و در انجمنها از صبر و استقامت و ساير ملكات او با شگفتى گفتگو مىشد ، امام عليه السلام در دلها و عواطف مردم جا گرفته بود ؛ خوشبخت كسى بود كه او را ديده باشد و كسى كه به حضور او شرفياب شده و سخن او را شنيده باشد . و اين وضع بر امويان دشوار بود و آنها را مىرنجاند و از همه كس بيشتر وليد بن عبد الملك كينهء او را در دل داشت ، زهرى نقل كرده ، مىگويد : وليد مىگفت : « من تا وقتى كه على بن حسين در دار دنيا وجود دارد راحت نيستم ، » « 1 » اين ناپاك پليد موقعى كه زمام سلطنت و پادشاهى به دستش افتاد ، تصميم گرفت تا امام عليه السلام را مسموم كند ، اين بود كه زهر كشندهاى را براى كارگزارش به مدينه فرستاد و به او دستور داد تا آن را به امام عليه السلام بخوراند ، « 2 » و آن نانجيب نيز دستور او را عملى كرد ، زهر در بدن امام كارگر افتاد و همچنان سختترين درد و رنجها را مىكشيد و چند روزى در بستر بيمارى افتاد و شكايتش را به خدا مىكرد و براى خدا از خداوند مغفرت و رضوان مىطلبيد و مردم دسته دسته به عيادت آن حضرت مىآمدند در حالى كه او حمد و سپاس خدا را مىگفت و بهترين ثناى الهى را به خاطر آن كه شهادت را به دست بدترين خلق ، نصيب او كرده است بر زبان مىراند .
( 2 )
تصريح بر امامت امام باقر
امام زين العابدين عليه السلام بر امامت فرزندش امام باقر عليه السلام كه پيشاهنگ حركت علمى و فرهنگى در اسلام بود وصيّت كرد ، زهرى مىگويد : به
هامش
( 1 ) حياة الامام لباقر : 1 / 51 .
( 2 ) الاتحاف بحب الاشراف : ص 52 ، الصواعق المحرقة : ص 53 .