فصل دوّم سنّت و بدعت سنت در لغت و اصطلاح
سنّت در لغت به معنى روش و سيره است و جمع آن سنن است مانند : غرفة و غرف .
واژهى سنّت در قرآن كريم به خداوند و نيز به گذشتگان نسبت داده شده است .
چنانكه مىفرمايد :
سُنَّةَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلُ وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا
« 1 » .
و نيز مىفرمايد :
فَقَدْ مَضَتْ سُنَّتُ الْأَوَّلِينَ
« 2 » . مقصود از سنّت الهى ، طريقهى حكمت و روش اطاعت او است . سنّت الهى در مورد بشر اين بوده است كه پيوسته آنان را بيافريند ، و قرنى را پس از قرنى و امتى را بعد از امتى پديدآورد . و فرستادن پيامبران الهى و انزال كتب و شرايع آسمانى طريقهى اطاعت و بندگى را به آنان بياموزد و بدين وسيله آنان را مورد امتحان و آزمايش قرار دهد ، تا آنان بتوانند بر
هامش
( 1 ) . فتح / 23 .
( 2 ) . انفال / 38 .