دلايل يا شبهات وهابيان
آنان براى اثبات مدّعاى خود به وجوه ذيل استدلال كردهاند :
1 . طلب شفاعت از شفيع به منزله دعا كردن و خواندن او است ، و دعا كردن غير خدا شرك در عبادت است ؛ زيرا خداوند از آن نهى كرده و فرموده است :
فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً
. « 1 » درنتيجه طلب شفاعت از شفيع شرك در عبادت خواهد بود .
2 . به گواهى قرآن كريم ، خداوند مشركان عصر رسالت را به اين دليل كه از غير خدا طلب شفاعت مىكردند ، مشرك دانست و پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله خون آنان را مباح دانسته و با آنان بر جهاد برخاسته است . قرآن كريم در اينباره فرموده است :
وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَضُرُّهُمْ وَ لا يَنْفَعُهُمْ وَ يَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ
« 2 » .
3 - قرآن كريم شفاعت را حق ويژهى خداوند دانسته و فرموده است :
قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً
« 3 » بنابراين ، بايد شفاعت را فقط از خداوند درخواست كرد ، درخواست آن از غير خداوند با اختصاص آن به خدا منافات دارد .
وجوه ديگرى نيز ، برخى از وهابيان گفتهاند ، ولى عمدهترين وجوه و دلايل آنان كه در كلمات ابن تيميّه و محمد بن عبد الوهّاب آمده است ، وجوه يا دلايل ياد شده است . « 4 »
هامش
( 1 ) - جن / 18 .
( 2 ) - يونس / 18 .
( 3 ) - زمر / 44 .
( 4 ) . مجموع ادلّهى وهّابيان با استناد به كتابهاى آنان را مرحوم علّامه سيد محسن امين در كتاب كشف الارتياب ،