حضرت سليمان ( ع ) هنگام قبض روح در حالى كه به عصايش تكيه زده بود ، به لقاى حق پيوست ، به طورى كه اطرافيان او از وفاتش آگاه نبودند ، تا آنكه موريانهاى عصا را خورد و با شكستن عصا ، سليمان به زمين افتاد و بدين ترتيب ، مردم از رحلت او آگاه شدند . « 1 »
حضرت يونس ( ع )
بنابر آيات قرآنى ، خداوند متعال ، حضرت يونس ( ع ) را از مؤمنان و صالحان خوانده « 2 » و بندهاى خالص شمرده است . « 3 » همچنين او را در زمرهء پيامبران قرار داده و بر عالميان برترى داده و به صراط مستقيم هدايت فرموده است . « 4 »
حضرت يونس براى هدايت قومى برانگيخته شد كه بيش از صدهزار نفر بودند ؛ اما او را تكذيب كردند و دعوتش را اجابت نكردند . يونس آنان را به عذاب الهى تهديد كرد و هنگام فرا رسيدن عذاب ، از شهر خارج شد . قوم يونس با مشاهدهء علايم عذاب الهى ، از كرده خويش پشيمان شدند و به درگاه خدا توبه كردند . بدين ترتيب ، عذاب از آنان برداشته شد .
قوم يونس ، تنها قومى بود كه به واسطهء توبه ، عذابى كه نشانههاى آن آغاز شده بود از آنان برداشته شد . يونس با شنيدن اين خبر غمگين گشت و به سفر خود ادامه داد و به ميان قوم بازنگشت . سوار بر كشتى پرجمعيتى شد و رفت . در ميانهء راه ، نهنگى راه را بر كشتى بست .
سرنشينان كشتى قرعه انداختند تا يك نفر را به دريا اندازند و نهنگ را مشغول سازند و كشتى را نجات دهند . قرعه به نام يونس اصابت كرد . او را به دريا افكندند و نهنگ ، يونس را بلعيد و كشتى نجات يافت .
خداى سبحان پيامبرش را در شكم نهنگ حفظ كرد . يونس دريافت كه اين ، بلا و آزمايشى از جانب خداست تا بدين وسيله او را براى رفتارش با قوم مؤاخذه كند . از اين رو در تاريكى فرياد استغاثهاش برخاست :
هامش
( 1 ) . ر . ك . سبأ ( 34 ) ، آيه 14 .
( 2 ) . انبياء ( 21 ) ، آيهء 88 .
( 3 ) . قلم ( 68 ) ، آيهء 50 .
( 4 ) . انعام ( 6 ) ، آيهء 87 .