حضرت فرمود : « من اين مجالس را دوست دارم . ولايت ما را زنده نگه داريد و مصايب ما را ، كه نشانهء مظلوميّت ما است ، بازگو كنيد . كسى كه مصايب ما را ياد كند يا ديگران آن را براى او نقل كنند و به قدر بال پشهاى در عزاى ما گريه كند ، خداوند او را مىآمرزد . » « 1 »
روشن است كه تشكيل چنين مجالسى سبب آگاهى مردم مىگشت و آنها را نسبت به مظالمى كه بر خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله رفته بود ، آگاه مىكرد و از اين راه ، ماهيّت رژيمهاى حاكم را برملا مىساخت . نكتهء ديگرى كه از اين روايات استفاده مىشود آن است كه ائمّهء اطهار عليهم السلام دوست داشتند اين مجالس در مرئى و منظر مردم باشد تا همهء مردم اعم از زن و مرد ، از موضوع با اطلاع شوند و حقيقت مظلوميّت اهل بيت عليهم السلام و ستمى كه بر آنان رفته است بر همگان روشن شود و بفهمند كه امامت و خلافت ، حقّ اهل بيت عليهم السلام بوده و ديگران آن را غصب كردهاند .
پنج سال عزاى مداوم
عمر بن على بن الحسين عليه السلام مىگويد :
پس آز آن كه خبر شهادت حسين عليه السلام به مدينه رسيد ، زنان بنىهاشم ، تا سالها لباس سياه مىپوشيدند و از سرما و گرما پرهيز نمىكردند و براى امامحسين عليه السلام و شهداى كربلا ، عزادارى مىنمودند و على بن الحسين عليه السلام براى آنان غذا تهيّه مىكرد . « 2 »
امام صادق عليه السلام فرمود : « ( پس از حادثهء عاشورا ) هيچ زنى از زنان ما
هامش
( 1 ) - ثواب الاعمال و عقاب الاعمال ، شيخ صدوق ، ص 223 .
( 2 ) - بحار الانوار ، ج 45 ، ص 188 .