خاندان پيامبر عليهم السلام و شيعيان مخلص آنان بود و در اوايل حكومت عباسيان ، همه جا بحث از خاندان پيامبر عليهم السلام و حاكميّت آنان بود ، بنىعبّاس از اين اعتقاد مردم استفاده كردند . اما با كمال تأسّف ، پس از گذشت چند سال آنان همه چيز را فراموش نمودند و آنان نيز همانند سلف خود ، با شيعيان و علويّان و خاندان پيامبر عليهم السلام به مبارزه پرداختند ، به طورى كه در زمان حكومت منصور دوانيقى ، دومين خليفهء عبّاسى ، وضعيّت خاندان پيامبر عليهم السلام و علويّان و شيعيان بدتر از زمان بنىاميّه گرديد . و امام جعفر صادق عليه السلام و امام موسى كاظم و امام رضا عليه السلام و امام جواد عليه السلام و امام هادى و امام حسن عسكرى عليه السلام به دست همين عباسيان به شهادت رسيدند . متوكل عباسى چندبار بارگاه امام حسين عليه السلام را تخريب كرد و سر انجام حضرت ولى عصر ( عج ) در زمان عباسيان ، از نظرها غايب شد . بنابراين ، باز هم فرزندان فاطمه عليها السلام مشعل انقلاب را به دست گرفتند و بىوقفه ، پرچم انقلاب بر دوش مردى از خاندان پيامبر و شيعيان او بهعنوان جناح فعّال سياسى اسلام ، قرار داشته كه ادامهء راه امام حسين عليه السلام و قيام عاشورا بوده است .
به هر روى ، جنبشهاى آزادىخواهانه به رهبرى فردى از اولاد حضرت على عليه السلام و شيعيان مخلص ايشان در مقابل حكّام عبّاسى ادامه يافت و آنان موفّق شدند در اقصى نقاط جهان اسلام آن روز ، در اوج قدرت عبّاسيان ، حكومتهاى علوى و شيعى و مردمى را بر اساس كتاب خدا و سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله و رهبرى اولياى خدا و خاندان پيامبر عليهم السلام تشكيل دهند .
حكومت ادريسيان شمال افريقا ، حكومت علويان در شمال ايران ( طبرستان ) ، حكومت امامان در يمن ، حكومت فاطميان در مصر ، حمدانيان در
پيامدهاى عاشورا ( فارسي ) — صفحة 326
مساهمون: پژوهشكده تحقيقات اسلامى سپاه
ص٣٢٦