بخش سى و دوم مصيبت امام حسين عليه السّلام بزرگترين مصائب و باعث ذلت مردم بود :
1 - در كتاب علل الشرائع از عبد اللَّه بن فضل روايت مىكند كه گفت :
به امام جعفر صادق عليه السّلام گفتم : يا بن رسول اللَّه ! چرا روز عاشورا روز مصيبت و غم و اندوه و گريه است ولى روز رحلت پيامبر معظم اسلام صلّى اللَّه عليه و آله و روز شهادت حضرت زهراى اطهر و روز شهادت امير المؤمنين و روز شهادت امام حسن عليهم السّلام اين طور نيست ! ؟
فرمود : روز شهادت امام حسين عليه السّلام از ساير روزها بزرگتر است . زيرا اصحاب كساء كه گرامىترين خلق خدا بشمار ميرفتند پنج نفر بودند .
هنگامى كه پيغمبر اعظم صلّى اللَّه عليه و آله از ميان ايشان رفت حضرت امير با فاطمه زهراء و حسن و حسين عليهم السّلام باقى ماندند . دل مردم از ديدن ايشان تسلى و تسكين پيدا ميكرد . موقعى كه حضرت زهراء را شهيد كردند قلب مردم بوسيلهء ديدار حضرت امير و حسن و حسين عليهم السّلام تسلى مىيافت . وقتى حضرت امير را شهيد نمودند دل مردم به ديدن حضرت حسنين عليهما السّلام خوش بود . موقعى كه امام حسن را شهيد كردند چشم مردم به حضرت امام حسين باز ميشد .
اما هنگامى كه امام حسين را شهيد نمودند كسى از اصحاب كساء عليهم السّلام باقى نمانده بود كه مردم به وى دلخوش كنند . پس شهيد شدن امام حسين مثل اين بود كه عموم اصحاب كساء شهيد شده باشند ، همچنان كه باقى بودن آن حضرت نظير اين بود كه جميع ايشان باقى باشند . بدين لحاظ است كه مصيبت روز عاشورا از مصيبت كليهء روزها بزرگتر است .
عبد اللَّه بن فضل ميگويد : به امام جعفر صادق عليه السّلام گفتم : يا بن رسول اللَّه !