بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسن مجتبى ع ) ( فارسي ) — صفحة 285

شد : يا امير المؤمنين براى چه گريان شدى در صورتى كه اين اولين پيروزى است كه بدست امام حسين عليه السّلام انجام گرفت ! ؟ فرمود : بخاطرم آمد كه حسينم با لب تشنه در كربلا شهيد خواهد شد . كار او به جائى ميرسد كه اسبش رم مىكند و همهمه مينمايد و ميگويد : الظليمه ! الظليمه ! لامة قتلت ابن بنت نبيها يعنى فرياد از ظلم و ستم امتى كه پسر دختر پيامبر خود را كشتند ! ! 24 - ابن نما در كتاب مثير الاحزان از ابن عباس روايت مىكند كه گفت : هنگامى كه مرض موت پيغمبر اعظم اسلام صلّى اللَّه عليه و آله شديد شد امام حسين را به سينهء مقدس خود چسبانيده بود . عرق آن بزرگوار در حالى كه جان ميداد بر او فرو ميريخت و ميفرمود : من با يزيد چه كرده‌ام ! خدا به يزيد بركت ندهد ! پروردگارا ! يزيد را لعنت كن ! آنگاه مدت طولانى غش كرد . وقتى به هوش آمد در حالى كه چشمان مباركش اشكبار بودند امام حسين را ميبوسيد و ميفرمود : آيا نه چنين است كه بين من و قاتل تو نزد خداى عز و جل محاكمه‌اى خواهد بود ! ! 25 - در آن ديوانى كه به حضرت امير عليه السّلام منسوب مىباشد « 1 » اشعار ذيل مسطور است : 1 -