بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسن مجتبى ع ) ( فارسي ) — صفحة 239

ك اشاره بكربلاى امام حسين عليه السّلام است . ه اشاره به هلاكت عترت پاك مىباشد . ى اشاره بنام يزيد است كه در حق حسين عليه السّلام ظلم كرد ، ع اشاره به عطش حسين و ص اشاره به صبر آن بزرگوار است . هنگامى كه حضرت زكريا اين جريان را شنيد مدت سه روز از مسجد خويشتن خارج نشد و در آن مدت اجازهء ورود به احدى نداد . آنگاه مشغول گريه و زارى شد ، وى از براى امام حسين عليه السّلام مرثيه ميخواند و ميگفت : پروردگارا ! آيا بهترين خلق خود ( يعنى حضرت محمّد را ) دچار مصيبت فرزندش ميكنى ؟ بار خدايا ! آيا يك چنين بلائى را بر در خانه آن حضرت پياده خواهى كرد ؟ پروردگارا ! آيا لباس يك چنين مصيبتى را به على و زهراء مىپوشانى ! بار خدايا ! آيا چنين مصيبتى را نصيب آنان خواهى كرد ؟ سپس حضرت زكريا دعاء كرد و گفت : پروردگارا ! يك پسرى به من عطا كن كه در اين زمان پيرى چشم من به وى روشن شود ، موقعى كه اين پسر را به من عطا كردى مرا شيفتهء محبت وى بگردان ، سپس مرا دچار مصيبت او بكن همچنان كه حضرت محمّد حبيب خود را دچار مصيبت فرزند خواهى كرد ! آنگاه خدا حضرت يحيى عليه السّلام را به زكريا عطا كرد و او را دچار مصيبت وى نمود . مدت حمل حضرت يحيى عليه السّلام شش ماه بود و مدت حمل امام حسين عليه السّلام نيز شش ماه بود ، الى آخره 2 - صدوق در كتاب امالى از كعب الاحبار نقل مىكند كه گفت : در كتاب ما اين طور نوشته شده : مردى از فرزندان حضرت محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم شهيد مىشود هنوز عرق مالهاى سوارى يارانش خشك نشده كه داخل بهشت خواهند شد و با حور - العين معانقه خواهند كرد « 1 » در همين موقع بود كه امام حسن عليه السّلام از آنجا عبور كرد به كعب الاحبار گفتند : آن مرد اين است ؟ گفت : نه . وقتى امام حسين