گاهى اين پراكندهگوييها ذهن انسان را به اين جهت سوق مىدهد كه عنوان كتاب با بخشى از محتويات آن تطابق نداشته ، مؤلف محترم در بخشى از كتاب خويش جهت مشخص و معينى را براى رسيدن به هدف دنبال نمىكند .
چنين عنوان مشخص و دقيقى به هيچوجه گنجايش مسائل علمى غير مرتبط ، توضيحات فزوناز حد ، اضافات مترجم و . . . را ندارد . اينامر گاهى بدان حد مىرسد كه درازى سخن به ملال انجاميده و اين نقيصهاى است كه ابدا نمىتوان از ديده پنهان داشت . تنها مىتوان چنين اظهار كرد كه :
با آنكه سخن به لطف آب است * كم گفتن هر سخن صواب است
يكى از اشكالاتى كه به نويسنده وارد است و ممكن است دستاويز يا مستمسك بسيارى ، بهويژه اهل سنت ، قرار گيرد ، تكيه بر مسموعات و عدم مراجعه به قرآن يا منابع روايى در نقل برخى آيات و روايات است .
به عنوان مثال مىتوان به آيه شريفه قربى « 1 » اشاره كرد : « فَآتِ ذَالْقُرْبى حَقَّهُ . . . » كه مؤلف در كتاب خويش از آن با عبارت : « وَ آتِ . . . » ياد مىكند كه تكرار آن در جاهاى مختلف « 2 » شائبه اشتباه چاپى را از ذهن دور مىكند .
هامش
( 1 ) - سوره روم ، آيه 38 .
( 2 ) - اين آيه فقط در ص 314 و 315 ، چهار بار به صورت غلط آمده است .