آنكه فرماندهى را به او مىسپرد . « 1 » وى فرماندهى نُه سريه را برعهده داشت كه آخرين و بزرگترين آنها نبرد موته بود كه درهمين نبرد نيز به شهادت رسيد . « 2 » در قدرت فرماندهى او همين بس كه پيامبر اكرم ( ص ) پس از شهادت زيد در اين باره فرمود :
به خدا سوگند ، زيد شايسته فرماندهى و از محبوبترين مردم نزد من بود . « 3 »
اكنون سه مورد از نُه سريّه ياد شده را يادآور مىشويم :
سريّه قَرَده
نخستين سريهاى كه زيد در آن به فرماندهى منصوب شد ، سريه قرده است . رسول خدا ( ص ) او را براى جلوگيرى از كاروان قريش فرستاد . صفوان بن اميّه و چندتن از سران قريش همراه اين كاروان بودند و كالاى مهمّى همراه داشتند . راهنماى آنان فرات بن حيّان عجلى بود كه كاروان را از راه عراق و ناحيهء ذات عِرْق به سوى شام مىبرد . زيد با صد نفر سوار تا قَرَده كه در سرزمين نجد واقع است ، پيش تاخت و بر كاروان دستيافت . مردان كاروان گريختند و فرات بن حيّان اسير شد . كالاهاى كاروانيان نيز غنيمت گرفته شد . رسول خدا خمس غنيمت را كه بيست هزار درهم بود برداشت و باقيمانده را بين مردان سريه تقسيم كرد . « 4 »
سريّه وادى القرى
زيدبن حارثه با سرمايهء اصحاب پيامبر ( ص ) براى تجارت آهنگ شام كرد . او دو قطعه پوست بز را دباغى كرد و زر و سيم خود را در آنها نهاد و با گروهى از مردم به راه افتاد .
چون به نزديكى وادى القرى رسيد ، دسته اى از بنى بدر كه از قبيلهء فزاره بودند راه را بر آنان بستند و به كاروان زيد حمله كرده ، او و همراهانش را چنان به سختى زدند كه پنداشتند آنان را كشتهاند ، سپس اموال كاروان را به غارت بردند .
هامش
( 1 ) . اسد الغابه ، ج 2 ، ص 226 ؛ اعلام ، ج 3 ، ص 96 .
( 2 ) . اصابه ، ج 1 ، ص 564 .
( 3 ) . همان .
( 4 ) . طبقات ، ج 2 ، ص 36 .