در بارهء انتقال مقام به نقطهء ديگر مسجد ، در حوالى سالهاى 1377 تا 1380 قمرى ، بحثهاى زيادى ميان علماى اهل سنت صورت گرفت . ابتدا قرار بود كه مقام به مقصورهاى كه در نزديكى باب بنى شيبه ساخته شد ، منتقل شود ؛ اما به دليل مخالفت عمومى علماى اسلامى در ساير نقاط با اين اقدام و تأكيد بر ابقاى آن در محل قبلى - والبته در مقصورهء فلزى موجود - دولت سعودى پذيرفت تا آن را در بناى كوچكترى كه امروزه موجود است ، قرار دهد . « 1 » مقصورهء جديد در 18 رجب سال 1387 هجرى قمرى نصب شد و گويا اندكى بعد مقصورهاى به همان صورت ، با طراحى نوينى ساخته و نصب شد . مقصورهء قبلى در موزه حرم در مكه مكرمه نگاهدارى مىشود . اين هم افزودنى است كه ايرانيان برابر مقام ابراهيم به سوى كعبه نماز مىخوانند ؛ يعنى جهت جغرافيايى ايران به سمت قبله ، در زاويه ميان حجر الاسود و ركن عراقى است .
زَمْزَم
چاه زمزم ، از ديگر آثار مسجدالحرام است كه با نامهاى چاه اسماعيل ، حَفيرة عبدالمطّلب ، شفاء سُقْم ، عافيه ، مَيْمونه ، طُعْم ، بَركة ، بَرّة و . . . شناخته مىشود . اين چاه در قسمت شرقى مسجدالحرام قرار دارد و همانند ديگر مشاهد حج ، از آثار ابراهيم ، اسماعيل و هاجر است . در روايات اسلامى آمده است : پس از آنكه ابراهيم عليه السلام ، همسر و فرزندش را ترك كرد ، تشنگى بر آنها چيره شد و خداوند به وسيلهء جبرئيل ، چاه زمزم را براى حفظ جان اسماعيل عليه السلام و هاجر پديد آورد . بدين صورت ، چاه زمزم آيتى از آيات الهى است .
اين چاه در آغاز ، منبع تأمين آب مكه بود و پس از آن چاههاى ديگرى در مكه و اطراف آن ايجاد شد . عربها براى اين چاه تقدّس بسيار قائل بودند و حتى مىگويند كه ساسان بن بابكان جدّ سلسلهء ساسانى نيز از اين چاه آب نوشيده است ! اين را نشانى از آن دانستهاند كه ايرانيان هم براى زمزم حرمتى قائل بودهاند .
هامش
( 1 ) التاريخ القويم ، ج 4 ، ص 52