ذلك إلّا من ضرورة .
( 2279 ) 3 - عدّة من أصحابنا ، عن أحمد بن محمّد ، عن الحسن بن عليّ ، عن رجل يسمّى سوادة قال : كنّا جماعة بمنى فعزّت الأضاحيّ فنظرنا فإذا أبو عبد اللّه عليه السّلام واقف على قطيع يساوم بغنم ويماكسهم مكاسا شديدا فوقفنا ننتظر . فلمّا فرغ أقبل علينا فقال : أظنّكم قد تعجّبتم من مكاسي ؟ فقلنا :
نعم ، فقال : إنّ المغبون لا محمود ولا مأجور . ألكم حاجة ؟ فقلنا : نعم أصلحك اللّه إنّ الأضاحيّ قد عزّت علينا ، قال : فاجتمعوا فاشتروا جزورا فيما بينكم ، قلنا : ولا تبلغ نفقتنا ، قال : فاجتمعوا واشتروا بقرة فيما بينكم فاذبحوها ، قلنا : ولا تبلغ نفقتنا ، قال : فاجتمعوا فاشتروا فيما بينكم شاة
شرح
باشد .
* ( 2279 ) * 3 - ما جماعتى همسفر بوديم ، قيمت قرباني در منى بسيار گران شده بود . أبو عبد اللّه صادق ( ع ) را ديديم در كنار يك گله گوسفند ايستاده وروى يك گوسفندى چانه مىزند . ما به انتظار ايستاديم . موقعى كه از معامله فارغ شد ، رو به ما گفت : تصور مىكنم از چانه زدن من به شگفت آمدهايد ؟ ما گفتيم : آرى . أبو عبد اللّه گفت : كسى كه مغبون شود ، نه ستايش دارد ونه اجر وپاداش . آيا حاجتي داشتيد ؟ ما گفتيم : آرى ، خداوند كار شما را اصلاح كند . قرباني براي ما بسيار گران است . أبو عبد اللّه گفت : به شركت هم يك شتر پروارى بخريد . گفتيم : خرجى ما كفاف نمىدهد .
أبو عبد اللّه گفت : به شركت هم يك گاو مادة بخريد وذبح كنيد ، گفتيم :
بازهم بودجهء ما كفاف نمىدهد . أبو عبد اللّه گفت : هرچند نفر بأهم شركت كنيد ويك گوسفند بخريد وقرباني كنيد . ما گفتيم : يك گوسفند ، از هفت نفر كفايت مىكند ؟ أبو عبد اللّه گفت : بلى وممكن است كه از هفتاد نفر