خطباى بزرگ به شمار مىرفت . متجاوز از شصت سال داشت كه دار فانى را وداع گفت . وى كتابى به نام « تذكرة لصحابيات » نوشته است .
اولاد على 1287 ه ق / 1870 م
مولوى مير اولاد على از فضلاى علوم اسلامى ، شاعر و روشنفكر بود . وى به خاطر شايستگى در امور تدريس ، انگليسيها را تحت تأثير قرار داد و به همين مناسبت در سال 1856 م به عنوان پرفسور زبان فارسى و اردو در دانشگاه دوبلين به كار مشغول شد و در لندن نيز حدود دوازده سال به تدريس پرداخت .
مولوى اولاد على پس از بازگشت به وطن خويش دار فانى را وداع گفت .
امتياز حسين
مولانا سيد امتياز حسين از اهالى « كراره بلوك اللهآباد » بود . مدرك صدر الافاضل را از سلطان المدارس لكنهو به دست آورد . وى داماد مولانا امجد حسين بود و در وطن خود به خدمات دينى اشتغال داشت .
امير الدّين 1382 ه ق / 1963 م
حكيم امير الدّين در « چك جلال دين جهنگ » صاحب زمين و املاك و از شاگردان حافظ على و در تفسير ، حديث ، منطق ، فلسفه و كلام فردى عالم و فاضل بود . امراى « جهانيان شاه » براى معالجه به وى مراجعه مىكردند . يكبار حكيم موقعى به « جهانيان شاه سرگودها » رسيد كه علامه عبد العلى هروى تهرانى هم در آنجا بود . به خاطر شهرت علمى وى ، حكيم به ملاقاتش رفت . گفتگو شروع و حكيم آمادهء تبادل نظر شد . بعد از مباحثهء طولانى استاد و شاگرد هر دو مذهب جعفرى را قبول كردند . هر دو ترويج مذهب حق را شعار خودشان ساختند . باهم كتاب « فلك النجاة » را به عربى و اردو نوشتند كه در ردّ اعتراضات اهل سنت بود . مولانا امير الدّين به حج و زيارت هم رفت و به عبادت و رياضت اشتغال داشت .
او در 8 رمضان سال 1382 ه ق در جهنگ وفات يافت . كتابخانهاى نفيس از او به يادگار ماند ، ولى تعدادى از كتابها مفقود و ضايع گرديد و هرچه باقى مانده بود به مدرسهء حسينيهء