مورد انتخاب يك نفر از بين چند نفر را نمىشود ؛ و اگر با يك نگاه به حال او آگاه نمىشود مىتواند دوباره نگاه كند .
مسأله 29 - بنابر اقوى شنيدن صداى زن نامحرم جايز است به شرطى كه به قصد لذت بردن نباشد . همچنين بر زن نيز جايز است كه صداى خود را به گوش نامحرم برساند البته به شرطى كه خوف ريبه در بين نباشد . هر چند به احتياط نزديكتر است كه اين كار در غير موارد ضرورت ترك شود به خصوص اگر زن جوان باشد ، برخى از فقها بر اين نظرند كه شنيدن صداى زن نامحرم حرام است و هم شنواندن آن . امّا اين گفته ضعيف است . بله ، بر زن حرام است كه طورى با مرد حرف بزند كه شهوت او را تحريك نمايد ؛ يعنى صداى خود را نازك و زيبا كند .
عقد نكاح و احكام آن
نكاح بر دو قسم است ، دائم و موقّت و تحقّق هر يك از آنها به ايجاب و قول لفظى نياز دارد . البته لفظى كه ايجابش اين معنا را دلالت كند و قبول آن هم بر رضايت حاكى باشد .
به طورى كه اهل محاوره از آن چنين چيزى را بفهمند . بنابراين ، رضايت قبلى طرفين و هر عملى كه دلالت بر آن رضايت نمايد كه آن را معاطات مىنامند و در ساير معاملات نيز جريان دارد و ايجاب و قبول به صورت كتابى و يا اشارتى كفايت نمىكند ؛ هر چند كه بااشاره اين معنا را برساند ؛ مگر در افرادى كه لال هستند . احتياط لازم آن است كه به صورت عربى باشد پس ايجاب و قبول با ديگر الفاظ از قبيل تركى ، فارسى و . . . كفايت نمىكنند . مگر زمانى كه از زبان عربى عاجز هستند ، امّا با امكان اجراء آن به زبان عربى حتى اگر وكيل بگيرند ، لفظ ديگرى كفايت نمىكند . هر چند كه بنابر اقوى توكيل واجب نيست همين كه از عربى عاجز باشند اجراء آن به غير عربى كفايت مىكند . امّا در اين صورت بايد آن لفظ عربى مفاد همان غير عربى را برساند به صورتى كه عرف بگويد كه اين ترجمهء همان صيغهء عربى است .
مسأله 1 - اگر بگوييم اقوى ، لكن احتياط آن است كه ايجاب در عقد نكاح از طرف زن و قبول آن از طرف مرد باشد پس اگر بر عكس آن شوهر بگويد : خود را به ازدواج تو در آوردم و زن بگويد قبول كردم ، اين كافى نيست . همچنين احتياط آن است كه اوّل ايجاب از طرف زن صورت گيرد و بعد قبول از ناحيهء مرد باشد . هر چند كه اظهر جواز عكس آن است . البته اين در جايى است كه پذيرفتن به لفظ قبول و امثال آن نباشد ؛ و امّا اگر به لفظ قبول باشد آن احتياط لازم است .