[ در پاسخ ] گفت : خداوند عزوجل اين گونه فرمود : هنگامى كه به رشد خويش رسيد و كمال يافت ، به او حكمت و دانش داديم ؛ « 1 » سپس خداى متعالى فرمود : و اين گونه نيكوكاران را پاداش مىدهيم . « 2 » وعدهء حقى بر عهدهء اوست . آيا نمىبينى على ، اميرمؤمنان عليه السلام را كه در كودكى ايمان آورده ، مدّتى نگذشت كه سخنگوى حكيمى شد ؟ فرمود عليه السلام :
رَحِمَ اللّهُ امرَأً سَمِعَ حُكْماً فوَعى وَأخَذَ بحُجْزَةِ هادٍ فَنَجى . قَدَّمَ خالِصاً وَعَمِلَ صالِحاً واكتَسَبَ مَذْخُوراً وَاجتَنَبَ مَحذُوراً . رَمى غَرَضاً وَأحرَزَ عِوَضاً . خافَ ذَنبَهُ وَراقَبَ ربَّهُ وَجَعَلَ الصَّبْرَ مَطيَّةَ نَجاتِهِ وَالتَّقوى عُدَّةَ وَفاتِهِ .
اغتَنَمَ المُهَلَ وَبادَرَ الأَجلَ وَأقطَعَ الأمَلَ وَتَزَوَّدَ مِنَ العَمَلِ ؛ « 3 »
خدا رحمت كند مردى را كه حكمتى را شنيد و آن را به خاطر سپرد و دامن راهنمايى را گرفت و نجات يافت . [ عمل را ] با نيّت خالص پيش فرستاد و عمل صالح انجام داد و ذخيره [ شدنى ] را به دست آورد و از كارهاى ممنوع دورى گزيد . به هدف تيرانداخت و عوضى به دست آورد . از گناهش ترسيد و مراقب پروردگارش شد . شكيبايى را مركب نجات خود و پرهيزگارى را ساز و برگِ مرگ خود قرار داد . فرصتها را غنيمت شمرد و بر اجل پيشى گرفت . قطع آرزو كرد و از كار [ خوب ] توشه گرفت .
ابو جعفر پس از آن گفت : آيا سخنى خلاصهتر و نصيحتى رساتر از اين كلام ديدهاى ؟ چطور اينگونه نباشد ؛ در حالى كه على عليه السلام سخنور و لُقمانِ قريش است ؟
هامش
( 1 ) - قصص ( 28 ) : 14 . .
( 2 ) . - قصص ( 28 ) : 14 . .
( 3 ) . نهجالبلاغه ، فيضالاسلام ، 173 ، خ 75 . .