[ به جاى همراهى و خويشاوندى ] ، خويشاوندى و نص نيز روايت شده است .
در اينباره ، شعرى نقل شدهاست :
فَإنْ كُنْتَ بِالشُّورى مَلَكْتَ امُورَهُم * فكَيفَ بِهذا وَالمُشيرُون غُيَّب
وإن كُنتَ بِالقُربى حَجَجْتَخَصيمَهُم * فَغَيرُكَ أولى بِالنَّبِيّ وأَقرَبُ
پس اگر با شورا ، سرپرست كارهايشان شدى ، چگونه بدين سبب ؟ حال آن كه مشورت دهندگان نبودند و اگر به خويشاوندى ، بر دشمنان ايشان دليل آوردى كه غير تو ، به پيامبر صلى الله عليه و آله سزاوارتر و نزديكتر است .
على عليه السلام با اين سخن ، روش [ پيمودن ] شاه راه [ هدايت ] را روشن و مخالفان خويش را در تنگناهاى دليل قاطع خود گرفتار كرد .
كيمياى حكمت
از ابوجعفر خواصّ كوفى كه مردى از درستكاران ، و در شناخت متشابه قرآن و پيچيدگىهاى درون آن و بقيّهء فنونش پيشتاز بود - دربارهء آن چه در حديث آمده كه « هر كس عبادت خدا را در جوانى « 1 » خوب انجام دهد ، . . . ، خداوند حكمت را هنگام بزرگسالىاش به او عطا مىكند » سؤال شد .
هامش
( 1 ) . ترجمهء كلمه « شبيبته » است كه از مصادر ديگر مانند نزهة الناظر و تنبيه الخاطر ، 49 و جوامعالجامع ، ج 2 ، ص 212 و بحارالأنوار ، ج 75 ، ص 456 ، باب 33 ، نوادر المواعظ گرفته شد . در متن شيبته آورده شده است . .