حكم تطهير با آب زمزم
حكم تطهير با اين آب ، بنا به گفتهء ماوردى در « حاوى » و نووى در « شرحالمهذّب » به اجماع ، صحيح است و بهتر است از پاك كردن نجاست با اين آب - به ويژه با وجود آب ديگر - و بخصوص هنگام قضاى حاجت ، خوددارى كرد ؛ چراكه گفتهاند : در اين صورت باعث بواسير مىگردد . نيزگفته شده ، كسىكه چنين كرد دچاراين بيمارى شد .
محبّ طبرى بر حرمت از بين بردن نجاست با اين آب تأكيد دارد ، هر چند معتقد است ، در صورت انجام اين كار ، طهارت ، حاصل مىشود . همچنين اين نظر را از سخن ماوردى برگرفته است و شيخ كمالالدين نشايى در كتاب « جامع المختصر و شرحه » نيز با استفاده از سخن ماوردى ، در اين حرمت با محبّ طبرى هم نظر است .
ابنشعبان از دوستان مالكىِ ما ، نظرى سازگار با گفته ماوردى در منع تطهير با آب زمزم دارد و مىگويد : مُرده و نجاست را نبايد با آب زمزم شست . گفتهء ابنحبيب از مالكىها نيز حاكى از استحباب وضو با آب زمزم است . در مذهب شافعى نيز وضو و غسل با آب زمزم مستحب است و خبرى است از احمدبن حنبل كه كسى وضو با آب زمزم را مكروه ندانسته است .
فاكهى گويد : مردم مكه مردگان خود را پس از غسل و تميز كردن ، براى تبرّك با آب زمزم مىشويند و گفته است كه اسماء دختر ابوبكر ، پسرش عبداللَّه بنزبير را با آب زمزم شست .
بردن آب زمزم به جاهاى ديگر
بردن آب زمزم به اتفاق مذاهب چهارگانه جايز و حتى از نظر مالكىها و شافعىها ، مستحب است . شافعىها كه انتقال سنگ حرم مكه را جايز نمىدانند ، ولى انتقال و جابهجايى آب زمزم را جايز مىشمارند . فرق اين دو در آن است كه آب از ميان رفتنى و بىبازگشت است . اين تفاوت را شافعى بيان كرده و بيهقى از قول وى باز گفته است . پايهء استدلال در جواز انتقال آب زمزم ، روايتى است كه در جامع ترمذى از عايشه نقل شده