امام ابو القاسم محمد بن الحسن مهدى ، منجى اين امت و اميد جهانيان كه خداوند به دو حق و عدالت را زنده مىسازد و آزادى و كرامت را به آن بازمىگرداند و زمين را پس از غوطهور شدن در ظلم و جور ، پر از قسط و عدل و داد مىكند ، در نيمهء شعبان سال 255 تقريبا يك ماه پيش از به خلافت رسيدن معتمد عباسى ، قدم به عرصه وجود گذارد و آنچنان كه در بيشتر روايات آمده آنگاه كه پدرشان وفات يافت آن حضرت تنها پنج سال سن داشتند كه خداوند حكمت و دانش را در او نهاد و وى را آيتى براى جهانيان و رهبرى براى مسلمانان قرار داد همانگونه كه عيسى بن مريم را در گهواره ، به پيامبرى مبعوث كرد .
برخى روايات حكايت از آن دارد كه حكيمه عمهء امام حسن عسكرى ( ع ) روزى پيش از ولادت امام حجة بن الحسن ( ع ) ، به ديدار برادرزادهء خود ( امام حسن عسكرى ) رفتند و هنگامى كه مىخواست برود حضرت از او خواست آن شب را در خانه بماند و به اطلاعش رساند كه همسرش نرجس مولود مبارك را وضع حمل خواهد كرد درحالىكه هيچ نشانهء باردارى بر آن زن پيدا نبود . پس از گفتگوى طولانى ميان حكيمه و امام ( ع ) بالاخره بنا به آنچه راويان نقل كردهاند ، حكيمه آن شب را كنار همسر آن حضرت ماند و اندكى پيش از سپيدهء نيمهء شعبان نرجس از خواب بيدار شد و احساس خستگى و رنجورى نمود و سرانجام نيز كار زايمان به كمك حكيمة عمهء امام حسن عسكرى ( ع ) انجام شد و امام به ابو عمر عثمان بن سعيد دستور داد تعدادى گوسفند قربانيش كند و تعداد زيادى گوشت و نان بخرد تا آنها را ميان مستمندان پخش كند
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 537
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص٥٣٧