راوى در ادامه مىگويد : طولى نكشيد كه همگى حاضران به حق اذعان كردند و امامت امام هادى ( ع ) را پذيرفتند .
مفيد پس از وارد كردن اين روايت و روايات ديگر مىگويد اخبار در اين باب بسيار است كه اگر بخواهيم همهء آنها را ثبت كنيم به درازا مىكشد ، اتفاقا نظر سران قبايل نسبت به امامت هادى ( ع ) و نبود كسى كه مدعى آن شود و باعث سوء تفاهمى در اين امر گردد خود ما را از آوردن اخبار و متنهاى ديگر ، بىنياز مىسازد .
امام هادى ( ع ) در حالى عهدهدار امامت گرديد كه كودكى نهساله يا بنا به بيشترين حدسها ، در آغاز جوانى خود بود و اين در حالى بود كه حكام عباسيها پس از دورانى كه امنيت و آسايش براى علويها تأمين شده بود تازه دشمنى خود را با اهل بيت و آزار و شكنجهء علويها را از سر گرفته بودند . آن حضرت تا بيش از بيست سالگى از عمر خود در مدينه ماند تا تحت كنترل حكام عباسى ، به نقش امامت خود بپردازد و همچون چشمهء جوشان و گوارايى براى سردمداران دانش از همه جاى كشور و مناطقى كه آوازهء آن حضرت پيچيده بود و خودى و بيگانه دربارهء مسائل دينى و هر مشكلى كه داشتند به ايشان مراجعه مىكردند ، باشد .
اين صحنهها ، خشم حكام را عليه ايشان برانگيخت و آنها را به ستوه آورد لذا او را به پايتخت خود فرا خواندند و اقامت اجبارى را براى بيش از بيست سال بر ايشان تحميل كردند تا ميان او و شيعيان پدرانش كه امامت او را پذيرفته و از لحاظ تعداد در آن تاريخ بيش از هر زمان ديگرى بيشتر بودند ، فاصله ايجاد كنند .
اينها همه علاوه بر كينه شخصى و دشمنى آشكارى بود كه متوكل عباسى بيش از هر خليفه عباسى پيش از خود نسبت به ايشان مىورزيد بود . كينه و تعصب او نسبت به على و خاندان او ( ع ) آنچنان كه در تاريخهاى ابن اثير و طبرى در سخن از حوادث سال 236 و آنچه متوكل در اين سال انجام داده آمده چنان بود كه مىگويند :
در آن سال او قبر امام حسين ( ع ) را خراب و آن را با خاك يكسان كرد آنگاه دستور داد زمين را شخم زنند و بكارند تا آثارى از آن بجاى نماند و تعداد بسيارى از زايران قبر حضرت را از دم تيغ گذراند و سرانجام مالياتهاى سنگين و انواع مجازاتها را بر ايشان مقرر كرد تا از زيارت او دست بكشند و به همين حوادث است كه ابن السكيت يا بسامى در ابيات نسبت داده شده به آنها اشاره دارند :
- به خدا سوگند كه اگر بنى اميه فرزند دختر پيامبر خود را مظلوم كشتند ،
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 473
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص٤٧٣