امام محمد بن على الجواد بنابه روايت مفيد و نوبختى و تذكرة الخواص ابن جوزى و جاهاى ديگر به سال يكصد و نود و پنج هجرى در ماه مبارك رمضان در مدينه ، به دنيا آمدند و در ذىقعدهء سال دويست و بيست و پنج يا سال دويست و بيست و شش ، وفات يافتند و بيشتر منابع تأكيد بر اين دارند كه آن حضرت به هنگامى كه پدر ايشان امام رضا ( ع ) به سال دويست هجرى از مدينه به خراسان بيرون شدند ، ششساله بودند و من بعيد نمىدانم كه بيش از اين سن بوده باشند .
برخى روايات ، حكايت از آن دارند كه امام جواد در جريان طواف پدرشان به گرد كعبه در همان سالى كه قصد خراسان داشتند ، خطر را بر ايشان ، احساس كردند ، در اين رابطه در اعيان الشيعة به عنوان دليلى بر اين امر به نقل از امية بن على آمده است كه گفته : در آن سالى كه امام رضا قصد سفر به خراسان داشتند و حج وداع بجاى آوردند بنده در خدمتشان بودم ، فرزند ايشان ابو جعفر الجواد نيز همراهشان بودند حضرت وداع از خانهء خدا را بجاى آوردند و در آنجا نماز گزاردند . امام جواد ( ع ) به گردن يكى از غلامان آن حضرت آويخته بود و غلام ايشان را مىگرداند ، در اين هنگام امام جواد پايين آمد و در حجر ابراهيم نشست و نشستن ايشان بدرازا كشيد ، موفق ( غلام ) به ايشان گفت : فدايتان شوم برخيزيد . امام جواد برنخاست و فرمود : از اين جايم تكان نمىخورم مگر آنكه خداوند خواسته باشد و غم چهرهاش را فرا گرفت . موفق خدمتكار پيش امام رضا ( ع ) آمده و جريان فرزندش امام جواد را با ايشان در ميان گذارد امام رضا خود نزد وى آمده به ايشان گفتند : فرزندم برخيز ، خوددارى ورزيد و گفت :
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 445
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص٤٤٥