امام ابو الحسن موسى بن جعفر ، بزرگترين فرزند امام جعفر صادق ( ع ) نبود او سومين يا چهارمين فرزند ايشان بود . فرزند بزرگتر عبد اللّه الافطح بود كه كنيهء امام نيز از او گرفته شده بود . بيشتر روايات اشاره بدان دارند كه آن حضرت در هفتم صفر سال 128 هجرى در جايى به نام الابواء كه بين مكه و مدينه قرار دارد و قبر آمنه بنت وهب مادر پيامبر ( ص ) در آن واقع است ، به دنيا آمده است . امام صادق ( ع ) پس از تولد امام موسى بن جعفر ( ع ) ، سور داد و آنچنان كه در روايت البرقى در المحاسن آمده مدت سه روز به مردم ميهمانى داد مادر آن حضرت « اندلسى » يا « بربرى » بود كه حميده نام داشت و در سطح بالايى از تقوا و پارسايى و پاكدامنى بود . آن حضرت حدود بيست سال با پدر بود و حكومت امويها را كه ديگر در حال احتضار بود و نفسهاى آخر خود را مىكشيد درك كرد ، او آن وقت در سن كودكى بود و در اين سن و در سالهاى بعد شاهد انبوه علما و دانش طلبانى بود كه از هر سوى به مدينه هجوم مىآوردند و پير و جوان به محضر پدر گراميش براى كسب فيض ، جمع مىشدند و او ضمن استفاده از ايشان در علم و حديث ، دربارهء توحيد ، تشبيه ، قضا و قدر ، امامت و ديگر موضوعهايى كه در آن زمان مورد بحث بود و نظريات گوناگونى دربارهء آنها ابراز شده بود ، با ايشان ، مناظره مىكرد ، طى اين بيست سال ، او در كنار پدرش امام صادق ( ع ) بود و او فنون دانش و ريزهكاريهاى حكمت و منطق را به او مىآموخت و براى منصب امامتى كه در آيندهء نزديك به او سپرده مىشد ، آمادگى مىيافت بطورى كه در آغاز جوانى ، مورد اعجاب و ستايش علما قرار گرفت و در حل پيچيدهترين مسائل ، يد طولايى پيدا كرده بود .
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 313
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص٣١٣