امام صادق ( ع ) در اوايل نيمهء دوم ربيع اول يا آغاز ماه رجب سال هشتاد و سه هجرى طبق روايت مفيد و كلينى و يا در سال هشتاد هجرى ، ولادت يافتند و به هنگام خروج از اين دنيا در سال 149 بين شصت و پنج تا شصت و هشت سال به حسب اختلاف روايات در تاريخ ولادتشان عمر داشتند كه دوازده يا پانزده سال را همراه پدر ارجمندشان امام زين العابدين ( ع ) در خانهاى كه جز رنج و عذاب و غمى كه با فاجعهء كربلا آغاز گشته بود ، زندگى كردند و در آغاز جوانى ، با درد جانكاهى كه بر اثر فاجعهء وارده بر عمويش زيد بن على كه تأثير ناگوارى بر او و اهل بيت ( ع ) داشت ، آشنا گرديد و ناله و ضجهء ستمديدگان و شكنجهديدگان از شيعيان پدران ارجمندش را شنيدند و پس از جدش به مدت نوزده سال با پدرش امام محمد باقر ( ع ) زيست كه طى آن انديشههايش پخته و موهبتهايش تكامليافته گرديد و علما و محدثين به حضورش مىرسيدند تا در موضوعهاى گوناگون از علم و حديثش ، بهره گيرند . آن حضرت ، در تأسيس دانشگاهى كه آثار آن همهء دنيا را فرا گرفته بود شركت داشتند و پس از پدر نيز سى و چهار سال ( كه مدت امامت ايشان بشمار مىآيد ) زندگى كردند و طى اين مدت با هشام بن - عبد الملك و وليد بن يزيد بن عبد الملك و يزيد بن وليد بن عبد الملك ملقب به ناقص و ابراهيم ابن وليد و مروان بن محمد و عبد اللّه بن محمد بن على بن عبد اللّه بن عباس معروف به سفاح ( خونريز ) همدوره بودند و وفات آن حضرت پس از گذشت ده سال از خلافت منصور عباسى ، بوقوع پيوست .
امام جعفر صادق ( ع ) چيزى حدود چهل و هشت سال از دوره امويها را كه
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 239
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص٢٣٩