امام محمد بن على معروف به باقر العلوم به سال پنجاه و هفت هجرى و در اوايل ماه رجب آن سال و يا در اوايل صفر ، به دنيا آمد و وفات آن حضرت به سال صد و چهارده هجرت پيامبر ( ص ) از مكه ، در هفتم ماه ذى حجة يا ربيع الاول آن سال و در سن پنجاه و هفت سالگى كه طى آن جد بزرگوارش امام حسين ( ع ) را درك كرد و مدت چهار سال را با او بود و پس از جدش مدت سى و پنج سال پدرش امام سجاد ( ع ) را درك كرد ، اتفاق افتاد . پس از پدرش مدت هيجده سال و يا به روايت كافى مدت نوزده سال زندگى كرد كه همان مدت امامت اوست . وفات آن حضرت در سالهاى آخر حكومت هشام بن - عبد الملك يا در آغاز حكومت ابراهيم بن الوليد بن يزيد بن عبد الملك ، بوده است . آن حضرت در ايام كودكى خود غم جانكاهى را كه در كربلا بر اهل بيت وارد آمد و طى آن جدش امام حسين و برادران و عموزادگان و يارانش كه همراهش بودند به خاك و خون افتادند درك كرد و همان درد و تلخى و اندوهى را كه ديگر كودكان و زنان ، چشيدند چشيد و پس از آن نيز شاهد تمامى مصايب و فجايعى بود كه بر خاندان خود و خاندان پدرش از سوى حكام شهوترانى كه غرق در شهوات و لذتهاى مادى شده بودند و همه گونه ارزشهاى اخلاقى و نيز تمامى اصول و بنيادهايى كه اسلام مطرحشان ساخت و پيامبر اكرم مدت بيست سال و اندى به خاطر آنها مبارزه و جهاد كرد زير پا مىگذاردند ، بر سرشان مىآمد .
امويها ، مفاهيم مكتب را به يكسو نهادند و همه گونه اشكال و مظاهر رذالت و پستى را آشكارا و با فسق و فجور خود در كاخها و حرمسراهاى خود و هر جا كه بودند
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 201
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص٢٠١