« وَ مِمَّا أَخْرَجْنا لَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ »
يعنى و انفاق كنيد و خارج سازيد از غلات و ميوهها .
« وَ لا تَيَمَّمُوا الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ »
قسمتهاى پست از مال يا آنچه كسب كردهايد يا چيزى را كه خدا براى شما از زمين رويانيده و در دسترس شما قرار داده براى صدقه در نظر نگيريد ، كه از آن انفاق كنيد .
بعضى گويند كه مقصود از « خبيث » مال حرام است ولى قول اول را تأييد مىكند اين قسمت از آيه :
« وَ لَسْتُمْ بِآخِذِيهِ إِلَّا أَنْ تُغْمِضُوا فِيهِ »
( كه شما آن را نميگيريد مگر آنكه چشم پوشى كنيد ) زيرا هميشه اغماض و چشم پوشى نسبت به چيزهاى پست است نه حرام .
و در بيان مقصود از خود اين آيه
( وَ لَسْتُمْ بِآخِذِيهِ إِلَّا أَنْ تُغْمِضُوا )
دو قول است :
1 - صدقه ندهيد چيزهايى را كه خود شما حاضر نيستيد از بدهكارانتان آن را بگيريد مگر با مسامحه و گذشت كه چشم پوشى به معناى گذشت و مسامحه است ( از براء بن عازب ) .
2 - صدقه ندهيد چيزهايى را كه خود شما نميگيريد مگر از بها و قيمت آن كسر كنيد ( از حسن ، ابن عباس و قتاده ) و نظير همين است آنچه زجاج گفته : شما گيرنده آن ها نيستيد مگر در صورت ورشكست شدن بدهكارتان پس چگونه آنها را صدقه ميدهيد .
« وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ »
و بدانيد كه خداوند بىنياز است از صدقات شما و « حميد » است يعنى سزاوار حمد و ستايش است بر نعمتهايى كه داده و بعضى گفتهاند « حميد » به اين معنا است كه نعمتهايى را بر مردم ارزانى داشته است كه ايجاب مىكند مردم در برابر آن نعمتها به حمد و ستايش خدا برخيزند و بعضى « حميد » را به معناى « حامد » حمد كننده گرفتهاند كه خداوند با آنكه بىنياز است از صدقات شما و خود شما ، صدقات و انفاقات شما را مىپذيرد و شما را بر دادن صدقات مىستايد .