« سنكتب . . . » گفته خداى تعالى است .
و مثل وقف بر روى كلمه « ولد » در وسط آيه 171 سوره نساء / 4 از قول خداى سبحان
« سُبْحانَهُ أَنْ يَكُونَ لَهُ وَلَدٌ »
وقف در روى كلمه ولد لازم است زيرا اگر به قول خداى تعالى
« لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ »
وصل شود چنين به نظر مىرسد كه
« لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ »
جملهاى است در محل رفع ، بنابراين كه صفت ولد باشد .
و در اين صورت فايده آيه تنزيه خداى تعالى خواهد بود از داشتن فرزندى كه مالك آسمانها و زمين است و اين معنى مراد نيست بلكه مقصود تنزيه خداى تعالى از داشتن فرزند است داراى هر صفتى كه باشد .
اما جملهء
« لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ »
جملهء جديد است و غرض از آن منزه نمودن خداى تعالى از داشتن فرزند است و بيان اين مقصود كه خداى عز و جل مالك همهء موجودات جهان علوى و سفلى است ، و چيزى از فرمانروائى او بيرون نيست .
و از مثالهاى وقف لازم در آخر آيه ، وقف كردن بر روى كلمه « النار » در قول حضرت پروردگار در آيه 6 سوره غافر / 40 مىباشد :
« وَ كَذلِكَ حَقَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ عَلَى الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّهُمْ أَصْحابُ النَّارِ »
در آيه فوق ، وقف در « النّار » لازم است زيرا وصل آن به قول حضرت بارى تعالى
« الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ . . . »
در ذهن شنونده چنين وانمود مىكند كه اسم موصول صفتى است براى اصحاب آتش يعنى اصحاب