ابتداء
ابتداء فقط « اختيارى » است بر خلاف وقف كه ، « اختيارى و اضطرارى » است ، چنان كه گذشت ، و ابتدا روا نيست مگر با كلمهاى كه ، وافى به مقصود كلام باشد و خلاف معنى مقصود را ايهام نكند . پس اگر خللى در غرض مورد نظر به وجود آيد ، يا خلاف معنى مقصود تداعى شود ، قبيح و زشت خواهد شد ، و بر قارى قرآن واجب است از آن بپرهيزد ، و احتراز نمايد .
بنابراين وقتى قارى قرآن ، قول باريتعالى ،
« هُوَ الَّذِي خَلَقَ لَكُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً . . . »
آيه 29 سوره بقره را تلاوت مىكند و نفسش يارى نمىدهد كه در « سموت » وقف كند و به ناچار در ،
« فَسَوَّاهُنَّ »
وقف مىنمايد بايد به موقع ابتدا از كلمهاى آغاز كند كه وافى به مقصود باشد ، و بر اوست كه از
« ثُمَّ اسْتَوى »
آغاز نمايد ، و اگر از
« إِلَى السَّماءِ »
شروع كند ، اين ابتداء مخل غرض و قبيح خواهد شد .