پرداخت تا ايالات از دست رفته را دوباره پس بگيرد ، اين جنك در بهار سال 1826 شروع شد و با اينكه قشون ايران در 2 سپتامبر 1826 در شماخى و در 25 همان ماه در نخجوان بشكست برخورد باز بجنك ادامه داد و در سال 1827 پس از جنك خونينى مجبور بعقبنشينى گرديد و در نتيجهء اين شكست قطعى دولت ايران مجبور بامضاى عهدنامهء تركمانچاى گرديد ( 2 فوريه 1828 )
بموجب اين عهدنامه دولت ايران ايالات ايروان و نخجوان را بدولت روس واگذار كرد و متعهد شد كه 80 ميليون منات هم بعنوان غرامت بآندولت بپردازد و حق كشتىرانى در درياى خزر را هم به روسيه واگذار نمايد و دولت روس هم در عوض تعهد كرد كه ديگر متعرض ايران نشود و عباس ميرزا را به سمت وليعهدى ايران بشناسد .
چندى بعد فتحعلى شاه بفكر تصرف شهرهاى هرات و كابل افتاد ولى در اين جنك هم بشكست برخورد و چون عباس ميرزا وليعهد يكسال قبل از مرك پدر در - گذشت فتحعلى شاه پسر او محمد ميرزا را بوليعهدى برگزيد و سرانجام در سال 1834 در سن 71 سالگى بدرود حيات گفت .
محمد ميرزا
در موقع مرك فتحعلى شاه صحنهء تنفرآورى در قصر سلطنتى تهران نمايان گرديد يعنى سه نفر از فرزندان او كه در هنگام جان دادنش در بالين او حضور داشتند روى جسد پدر افتاده و بكندن جواهرات لباسش پرداختند و براى ربودن آنها بجان هم افتادند و زدوخورد بسيار سختى در ميان آنها رويداد و سرانجام دو نفر از آنها از پاى افتادند .
اين صحنه مقدمهء زدوخوردهاى خونينى شد كه محمد شاه را در سال اول سلطنت به زحمت انداخت و مجبور شد كه با مدعيان بجنك بپردازد تا آرامشى برقرار نمايد ، پس از فرونشاندن اين شورشها محمد شاه بفكر امنيت ايران افتاد و با 40000 نفر سرباز به شورشيان تركمان حمله كرد و آنها را باطاعت خود درآورد .
در سال 1838 دولت روس محمد شاه را تحريك كرد كه با افغانستان بجنك پردازد و صاحبمنصبانى را هم با پول زياد بايران فرستاد و قشون ايران هم شهر هرات را محاصره