چون آفتاب در شرف زوال بود ما بمهمانخانه آمديم و پس از صرف شام با ساير مسافرين بصحبت پرداختيم و از اوضاع ايران گفتگو ميكرديم . در بيرون هتل پليسها با صداى بلند صحبت ميكردند و هياهوئى داشتند يكى از حضار گفت اين هياهو براى اين است كه دزدان صداى پليس را بشنوند و از خيابان دور شوند .
لباس زنان ايرانى
مهماندار ما مادام بارنااوت كه چند سالى است يك خياطخانه هم براى خانمهاى ايرانى در تهران داير كرده است براى سرگرم نمودن ما راجع به لباس زنان ايرانى شرح مفصلى نقل كرد :
او گفت زنان در خانه شلوار تنگى به پا دارند و در روى آن تنبان كوتاهى ميپوشند كه دامن آن تا سر زانو ميآيد و آن را معمولا شليته ميگويند . بهترين آرايش آنها پوشيدن تنكهايست شبيه به تنكهء رقاصههاى اروپائى كه چسبنده است و رنك تندى دارد ولى در موقع بيرون رفتن از خانه شلوار سياهى ميپوشند كه شبيه است بپارچهء سرپوش كشيشان . اين شلوار از بالا گشاد و در ساق پا تنك است و آن را چاقچور مينامند . لباس عجيب خانگى آنها قديمى نيست ، از وقتى كه ناصر الدين شاه در تاريخ 1873 از سفر اروپا مراجعت كرد اين لباس را در اندرون خود معمول نمود . شاه ايران در مدت اقامت در اروپا به تآترها و سيركها ميرفت و از تماشاى رقاصهها با آن لباسهاى مخصوص لذتى ميبرد . بنابراين در موقع بازگشت امر كرد كه تمام زنان حرمش بچنين لباسهائى ملبس گردند و بتدريج زنان اعيان و اشراف هم از آنها تقليد كردند و اين لباس در ايران معمول شد .
همهروزه در حرمها براى لباس غوغائى برپا مىشود ولى مرد صاحبخانه اقتدار غير محدودى نسبت بزنان دارد اعم از اينكه زنان عقدى يا صيغه يا خدمتكار باشند او خود را ذيحق ميداند كه آنها را بكشد يا ببخشد . سموم مهلكى كه هيچ قانونى در ساير كشورها اجازه فروش آنها را بدون اجازهء پزشك نميدهد با سهولت در تمام خانوادهها يافت مىشود و براى مجازات يا انتقام به كار ميرود .