اين اسبان بسيار شكيل و خوشاندام و در سرعت سير معروف ميباشند . ميگويند در زمانى كه تركمانان بسرقت و غارت اشتغال داشتند مجبور بودند كه به جاهاى دور بروند و مدت 12 الى 15 روز متوالى روزى 160 تا 200 كيلومتر مسافت را بدون توقف با اين اسبان طى كنند . قبل از حركت مقدارى آرد جو را خمير كرده و از آن خمير سواران تركمان به شكار ميروند
گلولههائى درست ميكردند و در طى مسافرت اين گلولهها را در آب انداخته هم خود ميخوردند و هم باسبان ميدادند .
گويند بسا مىشود كه تركمانان مجبور ميشوند كه در بيابانهاى خشك و بى آب و علف مسافرت نمايند و شايد مدتها روى آب را نبينند . در اين صورت در موقعى كه تشنگى به آنها فشار وارد آورد چاقوى خود را از جيب درآورده يكى از رگهاى شانهء اسب را ميشكافند و خون آن را ميمكند و بدينطريق رفع عطش مينمايند . بعقيدهء آنها اين زخم كوچك باسب آسيبى نميرساند .
شهر خراب آنائو و مسجد بزرك آن
بارى صحبت از شهر آنائو بود ، اين شهر خراب بطوريكه نقل ميكنند تقريبا هزار سال است كه منهدم شده ولى هنوز هم مسافر در حين عبور در قطار راهآهن اثرى از آن مىبيند . اگر مسافر در اينجا پياده