ابتدا روسها متخصصين چينى و ژاپنى را براى چاىكارى استخدام كردند و با اينكه اجرت زيادى به آنها ميدادند نتوانستند در آنجا بمانند و مجبور بمهاجرت شدند اكنون زنان و اطفال برگهاى چاى را ميچينند و بطور متوسط هركارگرى در روز 90 / 0 فرانك الى 15 / 2 فرانك اجرت ميگيرد . مردان كارگر اغلب در كارخانهها براى تهيه چاى كار ميكنند و اجرت هريك در ماه به 50 تا 100 فرانك ميرسد .
انواع مختلف نهال چاى از چين و جزاير سيلان و جاوه و ژاپن بروسيه وارد شده است ولى نوع چينى از ساير انواع بهتر در اين ناحيه به عمل ميآيد . براى كشت نهال آزمايشهاى زيادى كرده و سرانجام به اين نتيجه رسيدهاند كه بايد نهال چاى را با ريشه از خاك درآورد و در جاى ديگر كاشت .
سابقا در هرهكتارى تقريبا 7000 بته چاى ميكاشتند ولى اكنون كشت آن در هرهكتار به 10000 بته رسيده است . در دامنهء تپهها نهال را مانند پرچينى در دو رديف ميكارند بطوريكه فاصله بين اين دو رديف يك متر و فاصله هرنهالى از نهال مجاور خود 2 / 1 متر باشد .
دو قسم حشره نهال را از ميان مىبرند . قسم اول به شكل مگس يا زنبور كوچك است . براى نابودن كردن آن برگهاى آلوده به اين حشره را از درخت جدا ميكنند و آنها را ميسوزانند . قسم دوم حشرهء بسيار كوچكى است كه به برك چاى حمله مىكند و لكههائى در آن توليد مينمايد ، اين حشره در موقع خشكى و بىآبى پيدا مىشود و چون هوا رطوبتى پيدا كرد به كلى نابود ميگردد .
بنابر گزارش قونسول انگليس مقيم باتوم در ماه ژانويهء 1905 مساحت مزارع چاىكارى تقريبا 327 هكتار بوده است . نصف اين مزارع ملك شخصى امپراتور بود و يكصد هكتار هم بيكى از ثروتمندان روسى موسوم به پوپوف
( Popoff )
تعلق داشت و بقيه ملك اشخاص خردهمالك بود ، از اين تاريخ ببعد ديگر نهال چاى را از خارج وارد نميكردند تخم و نهال را از املاك امپراتورى ميگرفتند و اگر كمبودى داشتند از مزارع پوپوف بدست ميآوردند .