كتاب دوم
فصل ششم زنان ايرانى
مشخصات زيبائى
« شعراى ايرانى در توصيف زيبائى زنان مطالبى بيان كردهاند كه خالى از اغراقات شاعرانه نيست : هيكل را بسر و سهى و موزونى بالا را بصنوبر و خراميدن را بطاوس و درخشندگى و جلوهء صورت را به ماه شب چهارده و رنك گونهها را به گل لاله و چشمانرا بچشمان غزال محتضر و لبان را با نار شكافتهء ياقوترنگ و شيرينى بيان را بسخن گفتن طوطيان شكرشكن تشبيه كردهاند »
واضحتر بگوئيم ايرانى زيبائى زنرا در اين ميداند كه صورت گرد و برآمدهاى داشته باشد ، داراى چشمان درشتى باشد كه در بالاى آنها پلكهاى سنگين و مژههاى درازى خودنمائى كنند و ابروان ضخيمش قوسهائى تشكيل دهند و بينى او كوچك و منقارى باشد .
قيافهء عمومى
زنان ايرانى چشمان فرورفتهء خمارآلودى دارند و همانطور كه مغناطيس آهن را ميربايد زن ايرانى هم با يك كرشمه و نگاه فورا مرد را مجذوب و شيفتهء خود ميسازد . ميتوان گفت كه حيات زن در چشمان درشت و بادامىشكل او تمركز يافته است .