صورت حزنآورى پيدا مىكند . سروپا آنطور كه بايد شكيل نيست ولى انگشتان زن كرد ملبس به يل و زيرجامه .
عموما كشيده و آراسته هستند و بناخنهاى قشنگى منتهى ميگردند ، پاها درشت و خشن هستند و غالبا تركيب خوبى ندارند .
ايرانيان اعم از زن يا مرد فكين خوب و توانائى دارند و شايد در اثر عدم استعمال آبهاى دندانشوئى و ساير مواد ضدعفونى كه در اروپا بىاندازه معمول و شايع است اينطور سالم ماندهاند ، دندانها به مقدار زيادى در فكين فرورفتهاند و بسيار محكم و قوى هستند بطوريكه در مواقع لازم براى بلند كردن بارهاى سنگين بدستها كمك مينمايند .
گيسوان
زنان ايرانى داراى گيسوان سياه قشنگى هستند كه مانند شبق درخشندگى دارند ولى متأسفانه عادت بدى دارند كه آنها را با موادى مانند حنا آبى رنك ميكنند يا برنك نارنجى درميآورند ، ايرانيان گيسوان بور را نمىپسندند و چنين رنگى را علامت خرابى نسل و نژاد ميدانند .
زنان عموما گيسوانرا براى آراستگى گاهى از وسط سر دو قسمت كرده قسمتى را به طرف راست و قسمت ديگر را به طرف چپ سر مياندازند و روغن معطرى به آنها ميزنند و قسمت كمى را هم به طول پانزده سانتيمتر در طرفين صورت قرار ميدهند و آن را طره يا مرغوله ميگويند ، بعضى هم موهاى جلوى سر را روى پيشانى انداخته و آنها را با مقراض در بالاى ابروان به خط مستقيم ميچينند و موهاى پشت سر را چندين رشته كرده