رقص پرداخته بود ، با كمال تعجب به او گفت شما چرا براى خودتان ميرقصيد ؟ رقاص بايد براى سرگرم كردن ديگران برقصد .
با اينكه ايرانيان بهنر رقص اهميتى نميدهند در جشنهاى خصوصى و عمومى حتما بايد رقاصان شركت داشته باشند و هيچ جشنى بدون رقص و موسيقى برگزار پسران رقاص كه به لباس دختران ملبس شدهاند ( نقاشى يك مسافر فرانسوى در سال 1838 )
نميشود . در مجالس مردانه ، پسران لباس زنانه ميپوشند و ميرقصند و رقص زنان فقط براى سرگرمى اندرونها معمول است . غالبا رقاصان پسربچههاى يتيم و بيكسى هستند كه مطربان آنها را نزد خود ميآورند و از آنها نگاهدارى ميكنند و فن رقص را به آنها ميآموزند ، اينان از سن ده سالگى شروع برقصيدن ميكنند و تا 17 الى 18 سالگى به اين عمل ادامه ميدهند .
مطربان صنف مخصوصى هستند كه رياست آنها با يكى از پيشخدمتان كاخ شاهى است كه اكنون احتشام خلوت لقب دارد و براى هرشهرى رئيس نقارهخانه معين مىكند . پسران رقاص گيسوان بلندى دارند كه روى شانهها ريخته است و در
سفرنامه از خراسان تا بختيارى ( فارسى ) — صفحة 200
مساهمون: هانرى رونه دالمانى
ص٢٠٠