حكام در تكيه يا مسجدى نمايش داده ميشوند و اگر جاى مناسبى نباشد در مقابل عمارت حكومتى چادر ميزنند و در آنجا مجالس تعزيه را داير مينمايند .
در مركز محوطهاى كه براى اين كار انتخاب شده مصطبهء بلندى درست ميكنند كه 25 تا 30 متر مربع وسعت دارد و ارتفاع آن بيك الى دو متر ميرسد ، در يك گوشهء اين مصطبه شخصى كه مدير نمايش يا باصطلاح تعزيهگردان است در روى صندلى مىنشيند ، در اطراف اين سكوى بلند معبرى بعرض 3 تا 4 متر معين شده كه تعزيهخوانان بتوانند با سهولت در اطراف آن گردش نمايند ، محوطهء بعد از معبر به دو قسمت تقسيم مىشود قسمت سمت چپ مخصوص نشستن زنان است و قسمت راست بمردان تعلق دارد و بقدرى در اين محوطهء كوچك جمعيت جمع مىشود كه غالبا بهمديگر فشار ميآورند و متحمل صدماتى ميشوند . حاكم و اطرافيان او هم در طاقنماهاى فوقانى جاى ميگيرند .
در تهران و مراكز بزرگ تعزيه با شليك يك تير توپ شروع مىشود ، ابتدا دسته در داخل حياط مسجد
سفرنامه از خراسان تا بختيارى ( فارسى ) — صفحة 191
مساهمون: هانرى رونه دالمانى
ص١٩١