تخطي إلى المحتوى الرئيسي

سفرنامه از خراسان تا بختيارى ( فارسى ) — صفحة 163

مساهمون:

ص١٦٣
ابدا بفنون نظامى آشنا نيست ، نه تمرين نظامى ديده و نه تيراندازى ميداند . بندرت يك عده سرباز در ميدان مشق ديده ميشوند كه چند ساعتى در زيردست يك صاحب‌منصب ايرانى مشغول تمرين باشند و صاحب‌منصب هم در حال كشيدن قليان فرمان ميدهد . دسته‌اى از افراد ژاندارمرى ايران

اسلحه و لباس سرباز

سلاح‌هائيكه بدست سربازان ميدهند اغلب از سيستم‌هاى متروك شده و قديمى هستند كه اتريشىها و انگليسىها بدولت ايران فروخته‌اند . بهترين نوع آنها تفنك مارتين است كه استعمال آن در اروپا منسوخ شده است . لباس سرباز كثيف و مندرس است و در راه رفتن بسنگينى قدم برميدارد و ابدا شباهتى بيكنفر نظامى ندارد . لباس معمولى سرباز اونيفرم مندرسى است كه غالبا در روى آن يك نيم‌تنهء پوستى هم پوشيده است و شلوارى هم مانند كيسهء دهان‌گشادى به پا دارد ، بديهى است چنين سربازى اگر در مقابل دشمن قرار گيرد از ترس ميلرزد و جز فرار از ميدان جنك فكرى بخاطر نميآورد . صاحب‌منصبان هم اغلب لباس شايسته‌اى ندارند ، فقط بعضى كه مايل بخودنمائى باشند اونيفرم‌هائى ميپوشند كه كم‌وبيش شبيه به لباس افسران اروپائى است .