در كتب بعضى حكماى هند كه معروفند بوهميّه مسطور افتاده كه انفاس و ارزاق بىخدشهء ريبى مقدّر و مقسومست و جون جنين بود لازم آيد كه اكر متنفسى از انواع حيوان يا صاحب نفس نفيس انسان بترادف و تواتر انفاس مبالغه نمايد به حدى كه در اقصر زمان شمار انفاس مقدرهء او سرآيد هر آينه نهال پيكر شريفش كه از سرچشمه كمال حكمت عليم قدير شاداب و سرسبزست از پا درايد و همجنين اكر در خوردن انفاق و ار زاق انتهاج مسلك اصراف ورزد جنانكه كفاف دو سال مثلا در يك سال خرج كند سال دوم بضرورت بىزاد ماند و مركب بنيهء ضعيفه بپايان بيابان رسانيدن نتواند و تحقيق اين معنى در غايت ظهورست و جلّا نرود و
فَإِنَّ خَيْرَ