را بردارد ، امّا حسّان نپذيرفت . بر پايهء روايت ديگرى صفيه ، مرد يهودى را با عمود خيمهاى كشت يا به وسيلهء پاره سنگى به اندازهء مشت . در اين روايت از جدا كردن سر يهودى سخنى به ميان نيامده است . « 1 »
ابو يعلى افزوده : اين خبر به رسول خدا ( ص ) رسيد . پس براى صفيه همانند مردان سهمى از غنايم قرار داد . « 2 » متن ديگرى مىگويد : غزال بن سموئل همراه ده نفر از يهوديان به هنگام روز به اين دژ حمله آوردند . آنان خود را پنهان نموده ، به سوى دژ تيراندازى مىكردند .
بنى قريظه در حالى به جنگ آمد كه رسول خدا ( ص ) با احزاب درگير بود .
چنان كه اگر كسى به سراغ آنان مىآمد ، مسلمانان نمىتوانستند دشمن را رها كنند و به كمك اينها بشتابند . « 3 »
ديديم كه كشتن يهودى به دست صفيه موجب شد تا يهوديان بنى قريظه معتقد گردند كه رسول خدا ( ص ) كسانى را براى حمايت از زنان و كودكان ، و نيز محافظت از عقبهء سپاه اسلام در مقابل هر گونه اقدام نظامى دشمن گمارده است . يهوديان گفتند : مىدانستيم كه محمّد و خانوادهاش را تنها نمىگذارد .
ما ، در صحت روايت آخر ترديد داريم كه مىگفت : كسى نمىتوانست به
هامش
( 1 ) . بنگريد : وفاء الوفاء ، 1 / 302 ؛ سبل الهدى و الرشاد ، 4 / 524 - 525 ؛ تاريخ الامم و الملوك ، 2 / 241 - 242 ؛ كنز العمّال ، 10 - 286 ؛ اسد الغابه ، 2 / 6 ؛ تاريخ الخميس ، 1 / 489 ؛ سيره حلبى ، 2 / 317 ؛ سيره ابن هشام ، 3 / 239 ؛ دلائل النبوه ( بيهقى ) ، 3 / 442 - 443 ؛ امالى طوسى ، 267 - 268 ؛ بحار الانوار ، 20 / 245 ؛ الاكتفاء ، 2 / 171 ؛ سيره ابن كثير ، 3 / 208 - 209 ؛ تاريخ الاسلام ( ذهبى ) ، 1 / 240 ؛ الكامل فى التاريخ ، 2 / 181 ؛ البداية و النهايه ، 4 / 109 ؛ انساب الاشراف ، 1 / 374 ؛ وفاء الوفاء ، 1 / 303 .
( 2 ) . سبل الهدى و الرشاد ، 4 / 525 .
( 3 ) . همان ، بنگريد : المغازى ، 2 / 462 - 463 ؛ سيرة المصطفى ، 505 - 506 ؛ تاريخ الخميس ، 1 / 489 ؛ دلائل النبوه ، 3 / 442 - 443 ؛ الاكتفاء ، 2 / 171 .