پاشيد و برايش دعا كرد . سپس بازگشت و اسماء را ديد و برايش دعا كرد كه در رابطه با كار فاطمه كمك كرده است . محقّق اربلى از سيّد بن فخّار موسوى شبيه اين روايت را نقل كرده و گفته است : اسماء گفت : هنگامى كه خديجه وفات كرد گريه مىنمود ، به او گفتم : تو سرور زنان دو عالم هستى و گريه مىكنى ؟ تو همسر رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم هستى كه پيامبر با زبان خودش به تو وعدهء بهشت داده است ولى گريه مىكنى ؟ گفت : چرا گريه نكنم در حالى كه هر دخترى در شب زفافش نياز به زنى دارد كه مراقبش باشد و بدون سر و صدا نيازهايش را برآورده كند و من مىترسم فاطمه بزرگ شود و چنين كسى را نداشته باشد . و من به او اطمينان دادم : اى خاتون من ! بر ذمّهء من اين عهد باشد كه اگر تا آن زمان زنده بودم ، آنچه را كه يك مادر براى دخترش انجام مىدهد انجام دهم . پس هنگامى كه رسول خدا به زنان دستور داد تا از منزل فاطمه خارج شوند من ماندم ، و فرداى آن روز كه رسول خدا نزد على و فاطمه آمده بود مرا ديد و پرسيد : تو كيستى ؟ گفتم : اسماء . فرمود : مگر نگفته بودم كه از منزل فاطمه خارج شويد ؟ گفتم : پدر و مادرم به فدايت ! گفته بودى ، و من نيز قصد تخلّف از فرمان شما را نداشتم ، ولى با همسرتان خديجه فلان عهد و پيمان را داشتم . وقتى پيامبر داستان عهد و پيمان مرا با خديجه شنيد ، گريست و براى من دعا كرد « 1 » . و از اسماء بنت عميس روايت شده : جهيزيهء حضرت فاطمه را من تحويل على دادم و آنها فرش خاصّى نداشتند ، و متّكا - يا پشتى - آنها چيزى جز از جنس ليف خرما نبود ، و وليمه‌اى كه على عليه السّلام در شب عروسى داد ، بهترين وليمه در آن زمان بود و آن را از پولى كه از رهن زره‌اش در نزد شمعون يهودى به دست آمده بود ، فراهم كرد . و وليمهء آن شب نان جو ، خرما و خرماى تفتيده در روغن بود .

276 / 35 - كشف الغمة « 2 » وَ مِن كِتَاب كِفَايَةِ الطَّالِب « 3 » فِي مَنَاقِب عَلِيِّ بْن أَبِي طَالِب ع