او را اندك نشمارند ، و ستايشگران به مدح او دست نمىيابند ، و توصيفكنندگان در توصيف او عاجز ، و مخلوقات از دست يافتن به كمالات او ناتوان مىباشند .
و حمد از آن خداوندى است كه داراى ملك و ملكوت ، عظمت و جبروت ، عزّت و بزرگى و شكوه ، زيبايى و بزرگى ، توانمندى و زيبايى و جمال ، قدرت و قوّت ، منّت و غلبه ، فضل و رحمت ، عدل و حق ، آفرينش و برترى مقام ، رفعت و بلندى جايگاه و مجد ، فضيلت و حكمت ، بىنيازى و سعه ، بسط و قبض ، و حلم و علم مىباشد كسى كه داراى دليل روشن ، و نعمت فراوان ، و اوصاف نيكو و زيبا ، و نعمتهاى فراوان و فراگير است ، و مالك دنيا و آخرت ، بهشت و جهنّم ، و آنچه در بين آنهاست مىباشد .
سپاس خداوندى را سزاست كه رازهاى نهانى را آگاه است و بر آنچه كه بر دلها مىگذرد و خطور مىكند داناست و راه فرارى از دست قدرت او وجود ندارد .
حمد و سپاس شايستهء خداوندى است كه در سلطنتش برترين است ، در جايگاهش محكم ، براى سختگيرى نيرومند ، برتر و بالاتر از عرش ، آگاه به افعال و اعمال جميع مردم ، و توانا بر آنچه كه علم دارد و مىخواهد مىباشد . حمد مخصوص خداوندى است كه به نيرو و قدرت او آسمانها برپا ايستاده ، و زمينهاى لرزان بر جاى خود ثابت و استوار گرديدهاند ، كوههاى محكم كه سبب تثبيت زمين هستند استوار شده ، و بادهاى باروركننده جريان مىيابند ، و ابرها در آسمان به حركت در آمده ، درياها در محدودهء خود متوقّف گرديده ، و قلبها از بيم او به لرزه درمىآيند ، و معبودهاى دروغين به ربوبيت او رسوا گرديدهاند . مبارك هستى اى شمارشكنندهء تعداد قطرههاى باران ، و برگهاى درختان ، و اى زندهكنندهء مردگان ، پاك و منزّهى اى دارندهء بزرگى و بخشندگى ! خداوندا ، در مقابل بندهء غريب و نيازمندى كه به تو پناهنده شده و از تو يارى مىجويد ، چه مىكنى ؟ و در برابر كسى كه به درگاه تو آمده تا رضا و خشنودى تو را شاهد باشد ، و در پيشگاه تو بر زمين افتاده و از آنچه كه بدان دانايى شكايت مىكند ، چه خواهى كرد ؟ پس اى پروردگار هستى ، بهرهام را از دعايم حرمان و نااميدى قرار مده ، و نصيبم را در آنچه كه براى آن به تو اميدوارم خذلان و محروميت قرار مده ؛ اى كسى كه هميشه بودهاى و خواهى بود و بر اعمال بندگانت آگاه مىباشى ، اى كسى كه روزهاى دنيا در گذر ، و ماههاى آن را در تحوّل و سالهاى آن را در حال گردش قرار
بحار الأنوار ( زندگانى حضرت زهرا ع ) ( فارسي ) — صفحة 1039
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٠٣٩