ايثار
بدان كه سخاوت و بخل هر كدام داراى مراتبى هستند ، بالاترين درجه سخاوت ايثار است و ايثار عبارت است از اين كه با وجود نياز به مالى آن را به ديگران بخشش كند .
اما سخاوت عبارت از دادن مالى كه خود نياز ندارد به نيازمند و يا غير نيازمند ، البته دادن مال با وجود نياز مهمتر است ! و همان طورى كه سخاوت گاهى به آنجا مىرسد كه با وجود نياز خود ، به ديگران بخشش كند ، بخل نيز گاهى به آنجا مىرسد كه با وجود نياز ، بر خود نيز بخل مىورزد ، چه بسا بخيلى كه مال را نگه مىدارد ، و بيمار مىشود و خود را مداوا نمىكند ، و چيزى را ميل دارد امّا بخل مانع از پرداخت وجه آن مىشود در صورتى كه اگر به رايگان به او بدهند ، مىخورد و او با وجود نياز ، به خود نيز بخل مىورزد ، در صورتى كه ايثارگر ديگران را به خود ترجيح مىدهد با اين كه خود نيازمند است ، حال ببينيد چه قدر فاصله است بين اين دو نوع آدم ، به راستى كه اخلاق موهبتى است الهى كه به هر كس خدا بخواهد مىدهد ، و بالاتر از ايثار در مراتب سخاوت مرتبهاى نيست ، و خداوند متعال ، ايثارگران را ستوده و فرموده است : « . . . ديگران را بر خود مقدم مىدارند ، در حالى كه خود نيازمندند ( 1 ) . . . » آن گرامى فرموده است : هر كس كه چيزى را خود بخواهد ، اما خواسته خود را ناديده بگيرد و ديگرى را بر خود مقدم بدارد ، خداوند او را مىآمرزد ( 2 ) .