ابوهريره مىگفت : « هر كه را طلوع فجر فراگرفت و جنب بود ، نبايد روزه بگيرد » گويد : اين سخن را براى « عبدالرحمنبن حرث » بيان داشتم و او آن را رد و انكار كرد و با هم به نزد « عايشه » و « ام سلمه » رفتيم و عبدالرحمن در اينباره از آنها سؤال كرد و هر دوى آنها گفتند : « رسول خدا ( صلى الله عليه و آله ) با حال جنايت - از غير احتلام - وارد صبح مىشد و سپس روزه مىگرفت . » « 1 »
4 - استدراك و جبران اشتباه ديگر « ابوهريره » :
بيهقى در سنن با سند خود روايت كند و گويد : « به عايشه خبر رسيد كه ابوهريره مىگويد : « رسول خدا ( صلى الله عليه و آله ) فرموده : « اگر با ساقهاى تره در راه خدا بهرهور گردم ، نزد من محبوبتر از آن است كه « ولد الزنا » را آزاد نمايم . » و رسول خدا ( صلى الله عليه و آله ) فرمود : « ولد الزنا بدترين آن سه باشد . »
عايشه گفت : « خدا ابوهريره را ببخشايد كه هم بد فهميده و هم بد رسانيده است . اما اينكه فرموده : « اگر با ساقهاى تره در راه خدا بهرهور گردم ، نزد من محبوبتر از آن است كه « ولدالزنا » را آزاد نمايم » اين به هنگامى بود كه آيات :
فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ * وَ ما أَدْراكَ مَا الْعَقَبَةُ * فَكُّ رَقَبَةٍ
« 2 » نازل گرديد ، و گفته شد : يا رسول الله ! ما چيزى نداريم تا آزاد كنيم ، جز آنكه برخى از ما را كنيزكى سياه است كه خدمتش مىكند و كارش را انجام مىدهد ، و اى كاش دستورشان داده بوديم تا زنا كنند و فرزند بياورند و آنها را آزاد كرده بوديم » و رسول خدا ( صلى الله عليه و آله ) فرمود : « اگر با ساقهاى تره در راه خدا بهرهور گردم ، نزد من محبوبتر از آن است كه فرمان به زنا بدهم و سپس « ولد الزائا » را آزاد نمايم . »
هامش
( 1 ) - صحيح مسلم ، ج 3 ص 137 .
( 2 ) - بلد / 11 - 13 : « و او درآن گذرگاه سخت قدم ننهاد * و تو چه مىدانى كه آن گذرگاه سخت چيست ؟ آزاد كردن بنده است . »