را « صحابى » ناميدهاند ملتزم دانسته و معالم دين خود را از همه ايشان مىگيرند . « 1 »
2 - صحابى در مكتب اهل البيت
( عليه السلام )
پيروان مكتب اهل البيت ( عليه السلام ) مىگويد : واژه « صحابى » يك مصطلح شرعى نيست . اين وازه نيز همانند ساير مفردات لغت عرب معنى مىگردد ، و لفظ « صاحب » در لغت عرب به معناى ملازم و همراه و معاشر است ، و تنها به كسى گفته مىشود كه ملازمت و همراهىاش بسيار باشد ، و صحبت و همراهى نسبتى دو طرفه است ، و بدين خاطر لفظ « صاحب » و جمع آن « اصحاب و صحابه » در كلام تنها در حال اضافه آيد . چنان كه در قرآن كريم آمده است :
يا صاحِبَيِ السِّجْنِ
: « اى دو همراه زندانيم » « 2 » و
أَصْحابُ مُوسى
: « همراهان موسى » « 3 » و در زمان پيامبر ( صلى الله عليه و آله ) نيز بدين گونه استعمال مىگرديد و گفته مىشد : « صاحب رسول الله » و « اصحاب رسول الله » يعنى با اضافه به رسول خدا ( صلى الله عليه و آله ) يا جز او استعمال مىگرديد ، مانند : « اصحاب صفّه » كه به سكنى گزيدگان در سايهبان مسجد رسول خدا ( صلى الله عليه و آله ) مىگفتند .
پس از رسول خدا ( صلى الله عليه و آله ) واژه « صحابى » بدون مضاف اليه استعمال شد و مقصود از آن « اصحاب رسول خدا ( صلى الله عليه و آله ) » بودند و اين نام ويژه آنان گرديد .
بنابراين ، وازه « صحابى » و « صحابه » از اصطلاحات متشرعه و نامگذارى مسلمانان است و اصطلاح شرعى نيست .
اما دربارهى عدالت صحابه ، پيروان مكتب اهلالبيت ( عليه السلام ) با پيروى از قرآن كريم مىگويند : در بين « صحابه » منافقانى بودهاند كه
مَرَدُوا عَلَى النِّفاقِ
: « بر
هامش
( 1 ) - مراجعه كنيد : الاصابه ، ج 1 ص 10 - 18 .
( 2 ) - يوسف / 39 و 41 .
( 3 ) - شعرا / 61 .